Δεν ήθελε να φύγει απ' το χωριό. Έπρεπε... Μια μέρα –μέρα ήταν– τον χάσαμε από δω. Κάποιοι που ζούσαν στην πρωτεύουσα πήγαν και τον είδαν. Οι υπόλοιποι που ζούσαν στο χωριό έπαιρναν τηλέφωνο, ρωτούσαν, αγωνιούσαν. Όλα άρχισαν να κυλούν κανονικά. Άντε να εξηγήσεις τι σημαίνει κανονικά... Ας πούμε ότι όλα έδειχναν να ηρεμούν.

Συνέχισε η ζωή. Φύσηξε, έβρεξε, βγήκε ήλιος, ξαναφύσηξε. Πέρασαν 130 ημέρες –ακριβώς– και πήγε άλλος ένας επισκέπτης να τον δει. Σήμερα 15 του μηνός. Δεν ήταν από τους συνηθισμένους. Ήταν αυτός που αδειάζει τα σπίτια από την σκιά των ανθρώπων. Ο Μάρκος πάντα φιλόξενος: τον δέχτηκε, θέλησε να τον κεράσει ρακί, του έδωσε ένα μπισκότο πριν –για να μη μεθύσει– και του είπε να κάτσουν να τα πουν. Ο επισκέπτης δεν ήπιε. Τον πήρε απ' το χέρι κι έφυγαν μαζί.

Τα πράγματα του σπιτιού έμειναν στη θέση τους. Οι φθαρμένες πράσινες καρέκλες, το παλιό ποτήρι που εκτελούσε χρέη βάζου, μια φωτογραφία εκεί δίπλα. Τα πράγματα δέχονται τη σκόνη στο ημίφως δεν κάνουν τίποτε να τη διώξουν. Δεν ξέρουν να κάνουν τίποτε άλλο χωρίς την πνοή των ανθρώπων τους. Που έφυγαν ξαφνικά κι απροσδόκητα δίχως ν’ αφήσουνε σημείωμα ότι επιστρέφουν.

Τα ποτηράκια για το ρακί δεν τ' άγγιξε κανείς. Το τραπέζι του σπιτιού θα μάζευε λίγη σκόνη. Για μια-δυο μέρες. Έπρεπε να φέρουν το Μαρκάκι στο χωριό. Αύριο. Για να γίνει η κηδεία του.

Η Βωλάξ συνεχίζει –για τρίτη συνεχόμενη χρονιά– να ασχολείται με τους μικρούς της φίλους. Η ομάδα «Φίλοι της Βωλάξ» μαζί με τον Σύλλογο του χωριού διοργανώνουν διήμερη κατασκήνωση για τα παιδιά του χωριού (γεννημένα 1995-2005), μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου.

Στην περιοχή της Καλαμάν τα παιδιά θα συναντήσουν, με αρμονία και σεβασμό, το ξωκλήσι της Παναγίας και την ομορφιά της φύσης. Εκεί θα μάθουν να λειτουργούν αυτόνομα, να καλλιεργούν το πνεύμα της συνεργασίας και της φιλίας, να δημιουργούν, να αθλούνται, να ψυχαγωγούνται. Η διήμερη κατασκήνωση θα καταλήξει στο καθιερωμένο, πλέον, παιχνίδι του Θησαυρού.

Θα επανέλθουμε με περισσότερες πληροφορίες. [Για να δεις την αφίσα, πήγαινε εδώ] Οι ακριβείς ημερομηνίες θα ανακοινωθούν μετά τις εγγραφές των παιδιών.

Λένε πως είμαι τυχερός άνθρωπος. Μην φανταστείτε τον Γαστόνε· αυτούς που βρίσκουν θέση για να παρκάρουν στην Κυψέλη ή που κερδίζουν το φλουρί της βασιλόπιτας κάθε χρόνο. Από αυτούς που έχουν κερδίσει το τζόκερ ή ταξίδια για δύο άτομα σε μεσημεριανή εκπομπή. Όχι, δεν είμαι από αυτούς που η τύχη πηγάζει από μέσα τους. Το μυστικό είναι αλλού.

Είμαι από αυτούς που η τύχη προέρχεται από το περιβάλλον τους. Είμαι τυχερός γιατί η δύναμή μου είναι οι άνθρωποι που έχω γύρω μου. Είμαι τυχερός που γνώρισα, έζησα και ζω με αυτούς τους ανθρώπους. Είμαι τυχερός που συζητάμε, προβληματιζόμαστε, γελάμε μαζί· είμαι ανέλπιστα τυχερός που ονειρευόμαστε μαζί.

Είμαι τυχερός γιατί έχω αυτούς τους ανθρώπους ως παράδειγμα. Γιατί μου έμαθαν ότι ένα χωριό μπορεί να αναδημιουργηθεί με αλληλοβοήθεια, με συλλογική δουλειά, με πολύ αγάπη. Μόνο με αυτά τα συστατικά. Άντε και κάνα δυο ακόμη.

Άρχισα, λοιπόν, να τους μιμούμαι και να θέλω να κάνω πράγματα και 'γω για τον τόπο αυτό. Και είπα να φτιάξω μια ιστοσελίδα που θα το προβάλλει και θα το αναδεικνύει, έτσι όπως εγώ την φαντάζομαι. Γεμάτη στοιχεία και πληροφορίες, με αισθητική και ευαισθησία. Μια ιστοσελίδα που θα μας ταξιδεύει με τις ιστορίες των ανθρώπων του χωριού, που θα φροντίζει τους πόνους τους και θα ακολουθεί τα όνειρά τους.

Σ' όλη αυτή την προσπάθεια με βοήθησαν αρκετοί (Τίποτα δεν γίνεται αν δεν υπάρχουν κι άλλοι). Και το αποτέλεσμα της δουλειάς με έκανε να μην παραπονιέμαι για τις δεκάδες ώρες που έδινα για να μαζέψω όλα αυτά τα στοιχεία, να μαγνητοφωνήσω τους ανθρώπους του και να φωτογραφίσω τα σημεία του. Για το ότι –όλο μου τον ελεύθερο χρόνο– τον έδινα για να καταγράψω την ιστορία του, το DNA του.

Το μυαλό έχει μία ιδιαίτερη δυνατότητα να επουλώνει πληγές όταν είναι απασχολημένο...

Σε λίγες μέρες κλείνουμε τα δύο χρόνια. Είμαι τυχερός που είχα δίπλα μου ανθρώπους που –ανάμεσα στο δικό τους έργο– σεβάστηκαν και εκτίμησαν και την δική μου τη δουλειά. Ευχαριστώ, μέσα από τον Νίκο, όλο τον Σύλλογο για την ηθική συνεισφορά του και την οικονομική ανάσα στη συντήρηση αυτής της ιστοσελίδας.

Δεν είμαι τυχερός, τελικά, είμαι ευλογημένος.

Λίγο μετά το Πάσχα ένας συγχωριανός μας βίωσε τον δικό του Γολγοθά. Η απρόσμενη απώλεια –ειδικά σε ένα τόσο κοντινό του ανθρώπο– είναι συγκλονιστική και οδυνηρή, ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στη ζωή κάποιου.

Γνωρίζοντας ότι οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί, σιωπηρώς κι εμείς, βρισκόμαστε δίπλα στον συγχωριανό μας για να τον στηρίξουμε, για να ακούσουμε τον πόνο και το ξέσπασμα του, για να τον βοηθήσουμε να το ξεπεράσει, όσο αυτό είναι εφικτό. Ο Θεός ακούει τις προσευχές όλων μας.

Άγρια νύχτα και το ρολόγι κείνη τη στιγμή χτύπησε.
–Μπα! Έκανε η γυναίκα. Τι ώρα χτυπά;... Τώρα, τώρα 'δα και ήταν εννιά παρά είκοσι! Έπρεπε να χτυπήσει εννιά!... Και σηκώθηκε και πήγε στη γωνιά, σ' ένα μικρό τραπεζάκι όπου ήταν βαλμένο το ρολόγι και το πήρε.
–Βλέπετε, είπε στα παιδιά, κάποιος που το κούρντισε το 'κανε άνω κάτω.
–Και τώρα τι θα γίνει; ρώτησαν τα μικρά, που είχανε σηκωθεί.
–Θα το σιάξω!
Έβαλε το ρολόγι στο τραπέζι και άρχισε να προσπαθεί να το διορθώσει. Τα παιδιά όρθια κοντά της κοίταζαν.
Το ρολόι χτύπησε δέκα και μισή τώρα, έπειτα έντεκα.
–Τώρα είμαστε στο κρεβάτι! είπαν τα μικρά.
Ο λεπτοδείχτης έφθασε στη μισή και το ρολόγι χτύπησε...
–Τώρα πλησιάζουμε να κοιμηθούμε!
Το ρολόγι χτύπησε δώδεκα.
–Κοιμόμαστε!...
Το ρολόγι χτύπησε μια.
–Βλέπουμε όνειρα...
Χτύπησε δυο.
–Όνειρο!
Τρεις.
–Ω! έκαναν τα μικρά.
Το ρολόγι χτύπησε τέσσερις.
–Πλησιάζουμε!
Πέντε χτύπησε το ρολόγι.
–Να το...
Έξι.
–Μέρα!
Επτά.
Η μητέρα μίλησε τώρα:
–Σηκωθείτε, παιδιά, ώρα του σχολείου!
Το ρολόγι χτύπησε οκτώ!
–Ω, εμπρός για το σχολείο!
Η μητέρα πάλι είπε, κάνοντας τώρα τη φωνή των παιδιών της:
–Αντίο μπαμπά, αντίο μαμά! Κι ύστερα με τη φωνή της: Πήρατε καμιά δεκάρα; Προσέχετε!
Ο λεπτοδείχτης πήγε στις οκτώμισι.
–Τώρα φθάνουμε στο σχολειό!
Το ρολόγι χτύπησε εννιά.
–Μάθημα.
[Δημοσθένης Βουτυράς. Απόσπασμα από το διήγημα «Αυτό που δεν είπαν»].

Το ρολόι χτύπησε εννιά παρά είκοσι και ο πατέρας Νίκος έρχεται στο χωριό.
Το ρολόι χτύπησε εννιά και ο παπάς θέλει ν' αρχίσει τη λειτουργία.
Ο εκκλησιασμός του Πάσχα στο Βωλάξ γίνεται πάντα στις εννέα και μισή.
Το ρολόι χτύπησε εννέα και μισή. Ξεκίνησε η λειτουργιά.
Στις δέκα το ρολόι ξαναχτύπησε.
Ο πατέρας Νίκος ανακοινώνει ότι δεν θα προλάβει την περιφορά γύρω από το χωριό γιατί πρέπει να πάει και στον Κουμάρο.
Όλοι αναρωτήθηκαν:
–Γιατί δεν έκανε μικρότερο κήρυγμα αφού δεν είχε χρόνο, ώστε να προλάβουμε την περιφορά;
Το ρολόι χτύπησε έντεκα.
Η καμπάνα σήμανε –για λίγο– άκεφη.
Ο παπάς ήταν ήδη στον Κουμάρο.
Το φανάρια και η εικόνα του Ανεστημένου Χριστού έμειναν στην θέση τους.
Το ρολόι έδειχνε έντεκα και μισή.
Ποιος κούρδισε το πασχαλινό ρολόι άνω κάτω;

Η κατηφόρα

Αναρτήθηκε: 20.04.2012 από: Leopold Dustal

Σήμερα 26 Δεκεμβρίου 2011 στις 11 π.μ., σε μια μεγάλη τελετή στο καθεδρικό ναό του Αγίου Διονυσίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών, εορτάστηκε με την δέουσα επισημότητα η Πεντηκοστή Επέτειος από την Ιερατική Χειροτονία του Σεβαστού Πατέρα Μάρκου Βιδάλη. Η Θεία Λειτουργία, με πλήρη χορωδία και παρουσία πλήθους κόσμου, κράτησε μία ώρα και τρία τέταρτα!

Ο πατέρας Μάρκος Βιδάλης είναι ο πρωτότοκος γιος πολυμελούς οικογένειας. Η μητέρα του, Αντώνια, ήταν βωλαξιανή και αγαπούσε πάρα πολύ το χωριό της, όπως φυσικά και ο ίδιος όπου δεν παρέλειπε να συλλειτουργεί, όποτε έβρισκε λίγο ελεύθερο χρόνο, στο Πανηγύρι της Κιουράς-Καλαμάν.

Μέχρι την Δ' τάξη, φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Στενής ενώ, τελείωσε την Δημοτική Εκπαίδευση και τις γυμνασιακές του σπουδές στο Λεόντειο Λύκειο. Το 1955 φοίτησε για τρία χρόνια στο Εκκλησιαστικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης («Διάδοσις της Πίστεως») και πήρε το πτυχίο Φιλοσοφίας. Συνέχισε της σπουδές του στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο της Ρώμης, για τέσσερα ακόμη χρόνια, και απεφοίτησε με το πτυχίο της Θεολογίας.

Μετά την χειροτόνησή του στις 26.11.1961 από τον Σεβασμιότατο Βενέδικτο Πρίντεζη, τοποθετήθηκε εφημέριος στον Άγιο Διονύσιο των Καθολικών, στην Αθήνα. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στη Ρώμη και περάτωσε τις σπουδές του. Με την επάνοδό του στην Ελλάδα, διορίζεται εφημέριος στην ενορία Ευαγγελισμός, στην Καλλιθέα. Από το 1971 μέχρι το 1973 γίνεται εφημέριος της ενορίας του Αγίου Λουκά, στο Ηράκλειο Αττικής. Από τα τέλη του 1973 μέχρι και το 1981 γίνεται πάλι εφημέριος του Αγίου Διονυσίου, όπου και για πρώτη φορά αναλαμβάνει οργανωτής κατασκήνωσης ηλικιωμένων. Το 1982 διορίζεται εφημέριος του Αγίου Παύλου στον Πειραιά, με ευθύνη και φροντίδα, τους ναυτικούς καθολικού δόγματος του Τρίτου Κόσμου.

Έγινε μέλος του ICMA και έλαβε μέρος σε συνέδρια στο εξωτερικό. Έχει ειδική άδεια από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, να επισκέπτεται στις φυλακές αλλοδαπούς καθολικούς και να τελεί εκεί τη Θεία Λειτουργία. Σήμερα –εδώ και χρόνια– ιερουργεί στην Πάτρα.

Μετά από την τελετή, εβδομήντα περίπου άτομα –συγγενείς και φίλοι– συγκεντρώθηκαν στο εστιατόριο «Πατούχα» για να τον χαιρετίσουν και να τον συγχαρούν. Έκπληξη τού έκαναν ένας ιερέας και μια μοναχή που ήρθαν ειδικά από την βόρεια Αλβανία για να τον τιμήσουν.

Ο αδελφός του Βασίλης, αποτελεί μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πολιτιστικού Συλλόγου «Η Βωλάξ» και δουλεύει –μαζί με τα υπόλοιπα μέλη– για την επίλυση των προβλημάτων του χωριού μας.

Να ευχηθούμε στον π. Βιδάλη καλή δύναμη στον συνεχή του αγώνα. Είθε η προσευχή της Εκκλησίας να αναδείξει και νέες Ιερατικές και Μοναχικές Κλήσεις, αντάξιες του Σεβαστού πατέρα.

Ξαφνικό χαλάζι

Αναρτήθηκε: 30.01.2012 από: Λουκία Σιγάλα

Περιμένουμε να δούμε έστω μια χιονονιφάδα τόσο καιρό –μια άσπρη μέρα ρε αδερφέ– και τίποτα, τις μέρες που η ΕΜΥ προειδοποιούσε... Και να που ξαφνικά την προηγούμενη βδομάδα, όταν επέστρεφα στο χωριό από την ηλιόλουστη Χώρα, έτριβα τα μάτια μου! Σταμάτησα στο Μπουρό, και κοιτούσα αποσβολωμένη το μισό χωριό να είναι κρυμμένο κάτω από μαύρα σύννεφα και το άλλο μισό μέσα στον ήλιο! Θαύμασα για λίγο το ουράνιο τόξο και μπήκα γρήγορα στο αυτοκίνητο γιατί αρχισε να πέφτει δυνατό χαλάζι με απίστευτη ορμή! Μέχρι να φτάσω στο θέατρο οι δρόμοι είχαν αρχίσει να γεμίζουν πάγο και όλα γύρω μου να ντύνονται στα λευκά... Ευτυχώς, είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και πρόλαβα να τραβήξω κάποιες φωτγραφίες. Όλο αυτό το γεγονός κράτησε πολύ λίγο, μόλις 20 λεπτά, και κανένας δεν το πίστευε... Κυρίως στα γύρω χωριά και στη Χώρα που τα συννεφάκια αυτά δεν τους έκαναν τη χάρη. Ιδού λοιπόν: enjoy!

Έφυγε από κοντά μας, πλήρης ημερών, χθες Τρίτη 20 Δεκεμβρίου, ο Αλούσιος (Λούης) Βίλλας. Είχε γεννηθεί στο χωριό Μοναστήρια τον Δεκέμβριο του 1915 και είχε παντρευτεί την Λουκία, από το χωριό μας, η οποία είχε φύγει νωρίς, εδώ και 25 χρόνια.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα (21.12) στην Κώμη. Ας αφιερώσουμε μια μικρή προσευχή, μια ευχή, για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του κοντά στον Θεό. Τα συλλυπητήριά μας στους οικείους του.

Το ΔΣ του Συλλόγου της Βωλάξ προσκαλεί συγχωριανούς και φίλους, στην συγκέντρωση που θα πραγματοποιήσει για την κοπή της πίτας και τον απολογισμό των πεπραγμένων της χρονιάς που φεύγει: στην ταβέρνα του Κάρολου (Βωλάξ, Δευτέρα 9.1.2012, 19:00) και στην ταβέρνα "Το Στέκι της Γεύσης" (Αθήνα, Λ. Κύμης 157, Ηράκλειο, Σάββατο 14.1.2012, 19:30).

Είναι καθήκον όλων μας να παρευρεθούμε σ' αυτές τις συγκεντρώσεις γιατί έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να έρθουμε κοντά στους συγχωριανούς μας και στους φίλους μας, που οι συνθήκες της ζωής μας έχουν απομακρύνει. Από την άλλη, μας δίνεται η ευκαιρία να ενημερωθούμε για τα έργα και τις ανάγκες της Βωλάξ, να εκφράσουμε τις ιδέες μας, να υπογραμμίσουμε τις όποιες παραλήψεις, και να αποφασίσουμε από κοινού για τα διάφορα θέματα που αφορούν το χωριό μας. Ραντεβού, λοιπόν, στην κοπή της πίτας!

Απίστευτα φυσά ο αέρας σ' αυτόν εδώ τον τόπο, κι ας φαίνεται όλ' αυτό συνηθισμένο μπροστά στο ρολόι του χρόνου. Αυτό το αιώνιο ρολόι της Βωλάξ, που για φιλαράκι του έχει τον άνεμο και τον περιμένει όπως εμείς τον κολλητό μας. Χρόνια τώρα –χιλιετίες– έχουν ταιριάξει τα δυό τους. Γι' αυτό και το χωριό τον περιμένει πως και πως για να τα πούνε: του κλαδεύει τα δέντρα και τα αφήνει νάνους, για να μην του εμποδίζουν τον δρόμο· του λειαίνει τα σκληρά βράχια και τα στρογγυλεύει, για να μην γδαρθεί στο πέρασμά του· του σφυρίζει μέσα από τις τρύπες των βράχων, τις κουφάλες των δέντρων, τα στενά σοκάκια, για να τον οδηγήσει σωστά στην κεντρική πλατεία, στην θέση του μες στο σαλόνι. Εκεί που τα φύλλα γυρίζουν γύρω-γύρω και χορεύουν κυκλικά απ' τη χαρά τους...

Γιατί το χωριό δείχνει αμήχανο σε όλα τα άλλα φυσικά φαινόμενα: τη ζέστη, τα χιόνια, το χαλάζι... Αυτά το μπερδεύουν –και ας είναι γοητευτικά. Δεν τα θέλει. Τον αέρα, όμως, τον ξέρει καλά. Είναι φίλος του. Κι ας έρχεται μερικές φορές παρέα με τη βροχή. Δεν έχει πρόβλημα το χωριό. Είναι φιλόξενο στις ξαφνικές επισκέψεις. Τις ας τις πούμε ξαφνικές. Και στο τέλος, όταν έρθει η ώρα να φύγει η βροχή, βγαίνει ένα ουράνιο τόξο και μυρωδιές, για να δείξει και να καμωθεί το χωριό (τάχα μου) ότι δεν το πειράζει που ο άνεμος ήρθε και έφερε και την φίλη του μαζί...

Και όταν φεύγουν και τα δυό, οι αισθήσεις μου αντιστοιχούν με τα ερεθίσματα. Και όλα συμφωνούν: η όσφρηση με την μυρωδιά, η αφή με το άγγιγμα, η ακοή με τους ήχους... Ένα σωρό αισθήσεις νά 'χα –και άλλες τόσες ακόμη– για να τα αισθάνομαι!

Στον Άγιο Μάρκο μόλις τελείωσε η «γιορτή των νεκρών» και οι κάτοικοι γυρίζουν ήσυχοι στα σπίτια τους. Στη Λουμπ, τα βελάνια έχουν πέσει από τα δέντρα. Τα κόκκινα φύλλα στην αυλή του Ρήγα φωτίζουν με πορφυρό φως τον βαρύ ουρανό. Το χώμα, νοτισμένο από την πρωινή βροχή, στο φρεσκοσκαμένο χωράφι του Αντωνά (πίσω από τον Άγιο Μάρκο) μυρίζει υπέροχα. Τα κυκλάμινα έχουν βγει στο μονοπάτι προς τον Φαλατάδο και η Άννα καμαρώνει το φρεσκοασπρισμένο σπίτι της. Η εκκλησία είναι ακόμη στολισμένη με χρυσάνθεμα από τον γάμο του Αργύρη και της Μαρίας και όλα δείχνουν ήρεμα. Όλα εκτός από έναν γκρίζο λαγό, που όταν περνάω από δίπλα του, τρέχει φοβισμένος και χάνεται πίσω απ' την Καυκάρα για να κουλουριαστεί και πάλι, αφού ο αέρας μάς ξαναχτυπάει το κουδούνι. Τι να ξέχασε πάλι;

«Δεν υπάρχει κάτι στη ζωή που να είναι έστω και κατά το ήμισυ τόσο γλυκό, όσο το νέο όνειρο της αγάπης».

Η πιο σημαντική μέρα του Αργύρη και της Άννας ήταν το Σάββατο στις 15 Οκτωβρίου. Τα παιδιά –πρώτα στον Ιερό Ναό Γεννήσεως Θεοτόκου της Βωλάξ, και ακολούθως στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων στον Τριαντάρο– τέλεσαν τους γάμους τους! Οι οικογένειες της Μαρίας, και του Μάκη και την Ειρήνης, αλλά και όλοι οι φίλοι, και όλοι οι γνωστοί, έλαμπαν από χαρά. Στο νέο ξεκίνημα, ευχόμαστε κάθε μέρα που περνά να είναι σαν την ημέρα του γάμου τους. Η ευτυχία, η χαρά και η αγάπη είναι οι ευχές όλων μας για να σας συντροφεύουν πάντα. Ας αποτελέσει αυτή η ημέρα την αρχή όσων ονειρευτήκατε!

«H βροχή είναι πολλών ειδών: είναι η ψιλή που πέφτει, πλαγιαστά κι ανάλογα με τον αέρα, όλο βελονίτσες βελονίτσες· αυτή που σχεδόν δε φαίνεται αλλά τα καταφέρνει, με την υπομονή της, να μουσκεύει λίγο λίγο τα ρούχα και να τα ποτίζει ως μέσα τον άνθρωπο που περπατάει στο δρόμο, με τρόπο ύπουλο και μεθοδικό, κι η άλλη, η χοντρή βροχή, που φαίνεται: με τις βαριές σταγόνες, τις στρογγυλές, που κάνουν θόρυβο στα τσίγκια –αυτή που θέλουν τα μικρά παιδιά γιατί τα νανουρίζει, αλλά κι η γη το φχαριστιέται.

»Είναι πάλι εκείνο το νερό που πέφτει με το τουλούμι, για ώρες: βροχή δηλαδή, στα γεμάτα και κατακλυσμός που λένε. Να πλημμυρίζει ο τόπος νερά και να κατεβαίνουν ποταμάκια σωστά στους δρόμους. Να γίνονται, δηλαδή, οι δρόμοι χείμαρροι και να παρασέρνουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Χώματα να παρασέρνουν, φλούδες και ξύλα· χαρτόκουτα και ζωύφια: κάτι μικρά κι ανήμπορα πλασματάκια που χτυπάνε, για λίγο, απελπισμένα τα φτερά κι ύστερα αφήνονται να κατηφορίζουν –ανάσκελα και ψόφια– σε άλλες γειτονιές...»

Η βροχή ήρθε στο χωριό. Τα τζάμια έχουν θαμπώσει. Έχεις ανάψει, να ζεσταθούμε μια στάλα; Δεν μπορώ τώρα: έχει αρχίσει το φούσκωμα στο μπρίκι!

Έχω μια ικανότητα να ξεχνάω τις ασήμαντες στιγμές και να θυμάμαι τις «γεμάτες». Έχω, όμως, και ένα μικρό πρόβλημα: να νοσταλγώ όταν φτάνω σε αδιέξοδο. Και τώρα, που κάθομαι μόνος, νοσταλγώ μια «γεμάτη» στιγμή: Στις 17 Αυγούστου υπήρχε στην Βωλάξ η καθιερωμένη καλοκαιρινή παράσταση Καραγκιόζη για τα μικρά παιδιά. Την ίδια νύχτα στην Κώμη, υπήρχε προβολή της ταινίας Biloba, που γυρίσματα αυτής έγιναν και στο χωριό μας. Είπαμε να αφήσουμε πίσω τον Καραγκιόζη και να κατευθυνθούμε στο καφενεδάκι του Πλάτανου, στην Κώμη, για να ζήσουμε τη χαρά του θερινού σινεμά.

Σε ποιον να πρωτοδώσουμε συγχαρητήρια... Η φιλοξενία των παιδιών (σπιτικές λεμονάδες από τους πλούσιους κήπους της περιοχής, χάρτινα σακουλάκια γεμάτα ποπ-κορν, χαμόγελα και κατανόηση παντού) ήταν παράδειγμα προς μίμηση για μας. Ένα ολόκληρο χωριό, ζωντανό και φιλικό, παρακολουθεί με προσήλωση και ενδιαφέρον την ταινία. Τα χαρούμενα πρόσωπά μας παίρνουν το χρώμα απ' το φως της ταινίας. Τα είδωλά μας καίγονται από τα λούμενς. Όλοι μας ξαναβρίσκουμε την χαρά της κοινής απόλαυσης, και 'γω –μαζί με την υπόλοιπη παρέα από το Βωλάξ– φεύγω με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Με την αίσθηση ότι χρωστάω κάτι. Κάτι που προσπαθαθώ να το ξεπληρώσω με τις 278 λέξεις αυτού του κειμένου.

Συνήθως οι ευχαριστίες είναι ανώνυμες και γενικές –και σίγουρα εδώ έγινε δουλειά από πολλούς! Έπιασα στον αέρα το όνομα Γιάννης –και αφού έκανα μια αυθαίρετη ταυτοποίηση– λέω μπράβο σε όλους με ένα παραπάνω συν στον Γιάννη! Αύριο βράδυ, στ' όνειρό μου, θα σκάσω μύτη να σας πιάσω όλους απ' το χέρι και να σας πω «μπρά». Το «βο» θα το φυλάξω για να το πω από κοντά το επόμενο καλοκαίρι, την συγκεκριμένη ώρα που όλο το νησί θα παίζει biloba...

Σαν σήμερα (7.09.2011), πριν από 50 χρόνια, δέχθηκαν τους πρώτους μοναχικούς όρκους τους οι Μαριανοί αδελφοί Ignace (Καπετάνιος) και Nicola (Δελλατόλας). Ο πρώτος γεννήθηκε στο χωριό Βωλάξ, από μητέρα βωλακίτισα. Όσον αφορά τον δεύτερο (αδ. Νίκος), η γιαγιά του ήταν από το χωριό, ο δε πατέρας του Γιάννης, που άκουγε για τον παππού του Γιάννη Φυρίγο ή "Μάγειρα", έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Βωλάξ.

Επίσης, από το δελτίο της καθολικής ενορίας του Πειραιά «Άγιος Παύλος» (αρ.φύλλου 51) αναφέρει ότι την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011 η αδελφή Agnès Ξενοπούλου του τάγματος του Αγίου Ιωσήφ, η οποία κατάγεται από πατέρα βωλακίτη (Νάτσιο Ξενόπουλο), θα εορτάσει τα 50 χρόνια της μοναχικής της ζωής, με Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην καθολική ενορία του Πειραιά στις 10:30 π.μ. Ευχόμαστε σε όλους, η Παναγία και ο Κύριος να είναι πάντα κοντά τους και να τους δίνουν δύναμη, υπομονή και φώτιση στην ισόβια άσκησή τους. Και οι τρεις τους συνεχίζουν να αποτελούν παράδειγμα για όλους μας.

Το καλοκαίρι φεύγει –ευτυχώς σιγά-σιγά. Άλλο ένα χαλαρό, ευχάριστο, ξεκούραστο –τις περισσότερες φορές– δημιουργικό και ουσιαστικό καλοκαίρι πέρασε! Στο πέρασμά μας από το χωριό γνωριστήκαμε λίγο παραπάνω, μιλήσαμε, διασκεδάσαμε, κοιμηθήκαμε πολύ + ξαγρυπνήσαμε μέχρι αργά (πως γίνεται αυτό;)· Φορτώσαμε εικόνες και αναμνήσεις για να μπορέσουμε να περάσουμε τον χειμώνα όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Πολλές από τις σκέψεις μας, τις αναμνήσεις και τις εικόνες, θα τις ξαναζήσουμε μέσα από την ιστοσελίδα αυτή...

Ακόμη βλέπουμε τις αχτίνες του ήλιου να περνάνε μέσα από τις πασχαλιές, ακόμη θυμόμαστε τα παιχνίδια μυστηρίου με τους περίεργους ναυαγούς και τους ανεξήγητους φόνους, τον (φωτισμένο κατακόκκινα) βράχο επάνω από το θέατρο, το τηνιακό τυράκι στην ταβέρνα του χωριού, τους μπεζέδες της Αγνής, την πυρά με τις ομάδες κατάκοπες και ευχαριστημένες, τον αέρα στα στενά του Πηγαδιού, τον... Batman να λύνει μυστήρια στην αυλή του Αντώνη, την αλμύρα στο δέρμα και το φως στα μάτια. Ακόμη ακούμε την καμπάνα της ενορίας, την μουσική των Encardia, τα γέλια των παιδιών, τον ήχο από τα τζιτζίκια...

Κι όμως, δεν σκέφτομαι την επόμενη άδεια, την 28η ή τα Χριστούγεννα. Μόνο το καλοκαίρι σκέφτομαι. Αυτό, και το επόμενο!

Πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις –καθ' όλη την διάρκεια του καλοκαιριού– μπορείτε να απολαύσετε στο χωριό μας. Το πρόγραμμα του Συλλόγου της Βωλάξ και του φετινού Φεστιβάλ Εξωμβούργου έχει ως εξής:

Mουσική Βραδιά Σάββατο 2.07, 20:30
Μουσικό Εργαστήρι Τήνου-Σίφνου-Αθήνας
από τον Σύλλογο "Οι Φίλοι των Νησιών"
Είσοδος ελεύθερη

Ποιητική Βραδιά Σάββατο 9.07, 20:30
Ο Δημήτριος Αρτέμης, πλοίαρχος Ε.Ν., μας καλεί στην παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής «Φαγιούμ», στο θεατράκι της Βωλάξ. Μια εξαιρετική βραδιά με αφηγήσεις, εικόνες και μουσική!
Είσοδος ελεύθερη

Θέατρο Κυριακή 10.07, 21:00
Ο Περιοδεύων Θίασος Κρήτης παρουσιάζει την θεατρική παράσταση "Τση... Κακομοίρας" με ενεργή συμμετοχή του κοινού!
Γέλιο - συγκίνηση - τραγούδι!
Σκηνοθεσία: Μάνος Αγγελιδάκης
Εισιτήριο: 5, 8 ευρώ

Έκθεση Ζωγραφικής Σάββατο 23.07, 20:00
Από την Σοφία Βίδου
Διάρκεια έκθεσης: 23-29.07
Ώρες Λειτουργίας: 11:00-13:00 & 19:00-21:00
Είσοδος ελεύθερη

Έκθεση Καλαθοπλεκτικής Δευτέρα 1.08, 19:00
Από τον Ζακ Βίδο. Μέχρι που μπορεί να φτάσει το «βωλακίτικο» καλάθι;
Διάρκεια έκθεσης: 1-7.07
Ώρες Λειτουργίας: 11:00-14:00 & 18:00-21:00
Είσοδος ελεύθερη

Μουσική & Χορός Τρίτη 2.08, 21:00
To συγκρότημα Encardia υποδέχεται την ιταλίδα Anna Sinzia Villani. Ρυθμοί της Σαλεντινής γης (Νότιος Ιταλία) σε μια παράσταση γεμάτη μουσική ευαισθησία και αιθέριο χορό, που δεν θα θέλατε να τελειώσει ποτέ!
Εισιτήριο: 10 ευρώ

1η Γιορτή για τα παιδιά του χωριού Τρίτη 14.08, 17:30
Κυνήγι Θησαυρού γεμάτο από mini-games (Quiz, τσουβαλοδρομίες, σκοποβολή κ.λ.π) με κατάληξη την βραδινή πυρά, με τραγούδια και ιστορίες... Αποκλειστικά για τα παιδιά του χωριού!

Καραγκιόζης - Θέατρο Σκιών Τετάρτη 17.08, 21:00
Από τον καραγκιοζοπαίκτη Γιάννη Νταγιάκο στο κλασικό πλέον εύρημα με την... σφυρίχτρα.
Εισιτήριο: 8 ευρώ
===============================

2ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου

Αυτόν τον Ιούλιο, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, θα έχουμε την τιμή να παρακολουθήσουμε στο νησί μας το 2ο Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου: 17 συγγραφείς από 11 χώρες· 3 ημέρες σε 3 διαφορετικές τοποθεσίες στο νησί της Τήνου –η μία είναι το χωριό μας. Οι συμμετέχοντες θα απαγγέλουν αποσπάσματα από την δουλειά τους. Αναλυτικά:

Χώρα, Πέμπτη 28 Ιουλίου, 20:30


Βωλάξ, Παρασκευή 29 Ιουλίου, 20:30
Παρουσιάζει o Nτίνος Σιώτης


Δημήτρης Καλοκύρης (Ελλάδα)


Τεύκρος Μιχαηλίδης (Κύπρος)
Γιαχσίν Γουάνγκ (Κίνα)
Δήμητρα Κολλιάκου (Ελλάδα)
Σαάντι Γιουσέφ (Ιράκ)




 Πύργος, Σάββατο 30 Ιουλίου, 20:30
===============================

Εκτός προγράμματος έχουμε και τις εξής εκδηλώσεις:

Παρασκευή 19.08.2011, 21:30 - Θεατράκι της Βωλάξ

Επιθεώρηση των Ντίνου Σπυρόπουλου και Γιώργου Γαλίτη
«Μας πήρανε τα... σώβρακα - Ζητάνε και τα ρέστα!»

Σε μια εποχή που όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ: Ο Στάθης Ψάλτης ως Πειναλόγκας τα ψέλνει σε όλους τους πολιτικούς, όπως μόνο αυτός ξέρει. Στο τέλος εμφανίζεται και ως... η καμαριέρα του Στρος Καν... Ο Μιχάλης Μόσιος ως Ταμτάκος μπαίνει σε ελληνικό νοσοκομείο και περιγράφει το αλαλούμ που επικρατεί. Ο Γιώργος Παπαζήσης γίνεται κουμπάρος σε έναν αιωνόβιο φίλο του (Ευρυπιώτης) που παντρεύεται μια πιτσιρίκα. Ο Κώστας Ευρυπιώτης εξασκεί το μοναδικό επάγγελμα που έχει άνθηση στη Ελλάδα: γιαουρτάς έξω από την Βουλή. Ο Βασίλης Κούκουρας μπερδεμένος με τις αποδείξεις και την Εφορία βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Ο Γιάννης Παπαθανάσης προσπαθεί με δυσκολία να τα βγάλει πέρα. Όχι για εκείνον, αλλά για την... φουκαριάρα την μάνα του. Ο Βασίλης Ζωνόρος προσπαθεί να αποδείξει ότι έτσι είναι αν έτσι νομίζουμε. Ο Ντίνος Σπυρόπουλος ως γιατρός Φρικιώρης έχει λύσεις για όλα. Η γλυκιά Αλεξάνδρα Καρακατσάνη τα... χώνει στον άντρα της Μάκη (Παπαθανάσης). Η Χριστίνα Ψάλτη είναι ένα κοριτσάκι που με αυτά που βλέπει γύρω της, δεν θέλει να μεγαλώσει. Παίζει ακόμη η Τίσσα Βασιλάκη ενώ, η Σόφη Ζανίνου δίνει κέφι με το τραγούδι της.
Εισιτήριο: 17, 22 ευρώ

Τρίτη 23.08.2011, 18:30
Φυσιολατρία - Πεζοπορία

Δίγλωσση ξενάγηση στην γνωστή-άγνωστη φύση της Βωλάξ για πεζοπορία. Μαζί με την Σοφία, τον Fr. Georges και την Λουκία, θα οδηγηθείτε στην περιοχή του Πετριάδουαπό το παλιό μονοπάτι μετά την Κουκ.

Παρασκευή 26.08.2011, 21:15 - Θεατράκι της Βωλάξ
Παιδικό θέατρο: «Η πριγκίπισσα και ο βάτραχος»

Παιδική παράσταση σε σκηνοθεσία του Χάρη Ρώμα (υπογράφει και τους στίχους των τραγουδιών). ο Γιάννης Ζουγανέλης έχει επιμεληθεί τη μουσική της παράστασης. Χορευτικά τον θίασο έχει καθοδηγήσει ο Φώτης Μεταξόπουλος, και το κείμενο έχει γράψει η Μαριάννα Καλμπαρη.
Το έργο, βασίζεται στο γνωστό παραμύθι των αδελφών Γκριμ, για τον Πρίγκιπα που έγινε Βάτραχος, και είναι εμπλουτισμένο με στοιχεία από την ελληνική μυθολογία. Μια ιστορία που μας ξαναφέρνει στα χρόνια της αθωότητας και μας θυμίζει έννοιες όπως η δύναμη της φιλίας, η σημασία της εσωτερικής ομορφιάς και της αγάπης. Πρόκειται για μία παράσταση με πολύ μουσική, χορό και τραγούδι που σκοπό έχει την ευαισθητοποίηση των παιδιών σε διαχρονικές αξίες. Παίζουν: Β. Θεοδωρίδης, Σ. Μπονάτσου, Δ. Κοράκης κ.α.

===============================

Σε... τυχαίες βραδιές, κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι, θα ακουστούν στο θέατρο παλιές ραδιοφωνικές θεατρικές παραστάσεις, ένα ηχητικό αφιέρωμα στον Σεφέρη και άλλο ένα στον Θανάση Βέγγο. Από τους «Φίλους της Βωλάξ». Αν ακούσετε κάποιον «ανθρώπινο» ήχο και χαλαρή μουσική, αν δείτε εξώκοσμα φώτα να φωτίζουν μπλέ ή κόκκινα τον βράχο και το θέατρο, αν βαρεθήκατε το «θέαμα» και θέλετε να αφήσετε την φαντασία σας ελεύθερη, πάρτε μια μπύρα και ελάτε να κάτσετε μαζί μας, όσο θέλετε, στις μαρμάρινες θέσεις του θεάτρου...

Στις 26 Μαρτίου (Σάββατο) και ώρα 19:15 παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού στη Χώρα της Τήνου το βιβλίο του Εθνολόγου–Λαογράφου Αλέκου Φλωράκη «Βωλαξιανοί Καλαθοπλέκτες». Μια έκδοση των Εμπορικών Επιχειρήσεων Παλαμάρης ΑΕ. Ομιλητές, ήταν οι: Δρ. Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης, Σάββας Εμ. Απέργης και Κώστας Δανούσης.

Παρουσίαση, όμως, θα γίνει και στην Αθήνα την Παρασκευή 15 Απριλίου 2011, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων - Αμφιθέατρο Αντώνη Τρίτση (Ακαδημίας 50).
Ομιλητές θα είναι οι: Μ.Γ. Μερακλής, Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη και Μανώλης Σέργης. Καλές πωλήσεις!

Μια επίκαιρη –με περιβαλλοντικό μήνυμα– τρυφερή κωμωδία, της Σοφίας Παπαχρήστου, παίζεται από τις 24 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους (cine Μικρόκοσμος, στάση Φιξ! Λέγεται «Μπιλόμπα» και γυρίστηκε με πολύ σεβασμό και αγάπη στο νησί μας! Τα γυρίσματα έγιναν στο χωριό μας, την Κώμη το Σμαρδάκιτο, τα Λουτρά, την Κολυμπήθρα/Αποθήκες και την Λιβάδα.

Παράξενα γεγονότα συμβαίνουν σε μια ασήμαντη κουκίδα στο χάρτη του Αιγαίου με το όνομα Πέρα Κάσσιρος, όταν για να σώσει το κεφάλι του, εν μέσω απολύσεων, ο Πέτερ, μηχανικός σε μια πολυεθνική με αμφίβολες περιβαλλοντικές ευαισθησίες, αναλαμβάνει την επίβλεψη της κατασκευής ενός ευρωπαϊκού έργου για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος στο νησί... Ο Δημήτρης Πιατάς, που παίζει τον Δήμαρχο του μικρού νησιού, λέει: «Η Μπιλόμπα είναι ένα παιχνίδι φανταστικό, το οποίο όμως είναι και φαντασιακό. Έχει σχέση και με την μεταφυσική. Δεν υπάρχει μπιλόμπα, είναι εφεύρημα της σκηνοθέτιδάς μας και του σεναρίου [...] έχει όμως άμεση σχέση με την δύναμη της φύσης. Η φύση κρατάει πολλά μυστικά! Η ταινία αυτή προσπαθεί, να τα ξεκλειδώσει...» Η συνέχεια επί της οθόνης...

σενάριο-σκηνοθεσία: Σοφία Παπαχρήστου
φωτογραφία:Γιάννης Δρακουλαράκος
παίζουν: Lars Brygmann, Δημήτρης Πιατάς, Mechthild Grossmann

Περισσότερα στους κινηματογράφους και στο www.biloba.gr

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του, ο Γιάννης (ας τον πούμε έτσι), καταλάβαινε πως δεν-ήταν-εκεί-που-έπρεπε-να-είναι. Ένιωθε ξένος με την οικογένειά του, ξένος με τους χωριανούς του. Στον ύπνο του έβλεπε τοπία που δεν θύμιζαν την πατρίδα του: διώροφα σπίτια με μαρμάρινα υπέρθυρα και κυκλαδίτικα βόλτα με απίστευτη θέα στην θάλασσα, ερείπια γιγάντιων ανεμόμυλων –απομεινάρια μιας εποχής που η περιοχή ευημερούσε οικονομικά, μια πανέμορφη αμμουδιά που, το βράδυ, αντανακλούσαν στα γαλήνια νερά της, το φεγγάρι και τ' αστέρια...

Στα δεκαεννιά του ο Γιάννης το 'σκασε από το σπίτι για να ψάξει να βρει το υπέροχο αυτό μέρος. Βιαζόταν να ζωντανέψει στα μάτια του όλες αυτές οι εικόνες που έβλεπε στον ύπνο του. Έγινε ζητιάνος, γυρολόγος, εργάτης κάποτε και κλέφτης. Ώσπου, μια μέρα, βρέθηκε σε ένα χωριό που το έλεγαν Υστέρνια και βρισκόταν στην δυτική πλευρά της Τήνου. Εκεί αναγνώρισε το μέρος των ονείρων του: Tον παλιό μαρμαρόστρωτο δρόμο που συνδέει τον Όρμο με τα Υστέρνια, τα Μεροβίγλια στην δύση τους, τις λευκές κουκίδες-σπίτια απέναντι στο αρχοντικό νησί της Σύρου, το συμβολικό μαρμάρινο λιοντάρι...

Στον Ναό της Αγίας Παρασκευής, δίπλα από τα σκαλιά που στηρίζονται στην κυλινδρική κολώνα, βρέθηκε μπροστά σε έναν γέρο καλόγερο. Τότε αναγνωρίστηκαν. Ο νεαρός γυρολόγος είδε τον καλόγερο όπως ήταν πριν πάρα πολλά πολλά χρόνια. Ο καλόγερος, στο πρόσωπο του Γιάννη, αναγνώρισε τον παλιό του γερο-δάσκαλο, που είχε εξαφανιστεί. Κάποιοι, λένε, πως το πνεύμα του Γιάννη από προηγούμενη ζωή του (ποιος τα πιστεύει αυτά) τον τράβηξε πίσω... Πιάσαν, λοιπόν, να μιλούν, ν' αναθυμούνται τα παλιά. Κάπου-κάπου διέκοπτε ο ένας τον άλλο για να προσθέσει κάποιες λεπτομέρειες. Εξάλλου, είχαν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια... Στο τέλος, χαμογέλασαν και ακολούθησαν τον δρόμο τους, με το παλικάρι να μένει στο μέρος αυτό μέχρι το τέλος της ζωής του.

Άραγε, αυτή ήταν μια ιστορία από τα περασμένα χρόνια ή, μήπως, ένα παραμύθι που σκαρφίστηκε κάποιος πονηρός, γι αυτούς που θέλουν να βρεθούν στο μέρος των επιθυμιών τους... Αν και σεις θέλετε να μάθετε περισσότερα, κάθε μικρό μυστικό από τον υπέροχο οικισμό των Υστερνίων, οδηγηθείτε στον (δίγλωσσο) διαδικτυακό τόπο www.isternia.net –ένα από τα πιο ολοκληρωμένα site της Τήνου!– και ίσως βρείτε και εσείς το μέρος των ονείρων σας!

Υ.Γ. Ελευθερία, σ' ευχαριστούμε για τα υπέροχα λόγια σου. Καλή συνέχεια στην (δύσκολη) προσπάθεια διατήρησης της ταπεινής και πλούσιας κληρονομιάς μας! Καλό διαδικτυακό ταξίδι και ότι καλύτερο για το χωριό!

Μια ιδέα που καρφώθηκε στον Μήτσο όταν βρισκόταν στο πλοίο της επιστροφής από τις καλοκαιρινές διακοπές: ήταν να προσπαθήσει να βάλει τις πιο παλιές λέξεις που θυμόταν για το χωριό... Το βρήκαμε απίστευτη ιδέα! Μήπως, τελικά, ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουμε την ομάδα Συλλογικής Βωλακίτικης Μνήμης (με έδρα το παπαδικό);

O Λέκτορας Εξελικτικής Ψυχολογίας Κωνσταντίνος Πετρογιάννης, στην εργασία του "Η Ανάπτυξη της Ομιλίας" μας δίνει στοιχεία για τις «πρώτες λέξεις» των παιδιών:

Τον πρώτο μήνα, το μωρό χρησιμοποιεί τη φωνή του για κλάμα ή άλλους ήχους που μοιάζουν σαν "γουργουρίσματα". Ως τους 8 μήνες, το βρέφος αναπτύσσει μια μεγάλη ποικιλία άναρθρων ήχων. Κάποια μέρα το μωρό θα αρχίζει να "ψελλίζει" βγάζοντας συνεχείς και μπερδεμένους ήχους. Αυτό το "ψέλλισμα" είναι στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός φωνηέντων και συμφώνων, ήχοι που προσεγγίζουν τον ανθρώπινο λόγο αλλά χωρίς να βγάζουν κάποιο νόημα.

Γύρω στον 11ο και 12ο μήνα εμφανίζονται οι πρώτες σαφείς λέξεις. Συνήθως είναι επαναλαμβανόμενες συλλαβές, όπως "μπαμπά", "μαμά", ή μονοσύλλαβες λέξεις όπως "μαμ", "ντα" κ.λπ. Μετά την εμφάνιση της πρώτης λέξης, το λεξιλόγιο του παιδιού διευρύνεται όλο και περισσότερο.

Αν και γύρω στους 12 μήνες το μωρό μπορεί να εκφράσει έναν ελάχιστο αριθμό –λιγότερες συνήθως από πέντε– τέτοιων ειδικών λέξεων, απ' αυτό το σημείο κι έπειτα αρχίζει μια ταχύτατη αύξηση του λεξιλογίου. Γύρω στις 19 λέξεις τον 15ο μήνα, γύρω στις 25 τον 18ο μήνα, γύρω στις 110 περίπου λέξεις στον 20ό μήνα. Στον 2ο χρόνο ζωής φαίνεται να κατέχει ένα λεξιλόγιο 300 περίπου λέξεων και γύρω στα 6 χρόνια ζωής του χρησιμοποιεί 2.500 περίπου λέξεις.

Αφού, 2.500 λέξεις ξέρει κάποιο παιδί στα έξι του, αναρωτιόμαστε πόσες, και κυρίως, ποιές από αυτές τις λέξεις, ήταν στο λεξιλόγιό μας όταν ήμαστε εξάχρονα παιδιά. Για να ακριβολογούμε: Ποιές λέξεις εμπλούτισαν το λεξιλόγιό μας από τα πρώτα μας χρόνια στο χωριό, είτε το Πάσχα είτε τις καλοκαιρινές μας διακοπές...

Θυμηθήκαμε, ψάξαμε, βρήκαμε και μαζέψαμε 100 που μας ταξιδεύουν στο νησί δεκάδες χρόνια πίσω στο χρόνο! Οι υπόλοιπες 2.400 δεν έχουν και τόση σημασία... Καλό ταξίδι! [*]

αγελούδες / αλώνι / άμια (προσφώνηση ονόματος) / αμπελιά / Αντρίκος (υποκοριστικό του Ανδρέας. Γενικά τα ονόματα ήταν κάπως ιδιαίτερα στο χωριό) / Άπλωμα (όνομα περιοχής) / Ασπέρτζες μι (λατινικό άσμα) / βαριά (η) / βατόμουρα / βέλανος / βεργαράκι / Β'νό (η περιοχή Βουνό) / Βουλ(ρ)γάρα (παρωνύμιο) /βουλημένο / βράχια («πηγαίνετε να παίξετε στα βράχια», «να προσέχετε στα βράχια μη χτυπήσετε», «εκεί στα βράχια έχει φίδια»...) / Bωλάξ (όνομα οικισμού)

γάλα κατσικίσιο (μέχρι τότε στην Αθήνα, υπήρχαν τα εβαπορέ) / Γερώνυμος (όνομα) / Γιακουμής (όνομα) / Γιαννούλας (όνομα) / δαμάλι / δράφι / δώμα / Εσπερινός / ζευγάρι (για την σπορά) / Ζωζεφίνα (όνομα, αλλά με την έννοια του... τηλεφωνικού θαλάμου) / Θεοσκέπαστη (περιοχή) / θυμάρι / καλάθι / Καλαμάν (περιοχή) / καλαμόζιρα / Καλλονή (οικισμός "–Πάμε Καλλονή;", κάτι σαν το σημερινό "Πάμε Μαρίνα;") / καμπαναριός (ο) / Kαμπί (περιοχή) / κάπασος / καρίκι / κατώι / Καυκάρα (λέξη και περιοχή) / κέλλα / Κολυμπήθρα (περιοχή) / Κουμάρος (οικισμός) / κοφίνι / Κώμη (περιοχή· αχ αυτά τα παξιμάδια μετά από το μπάνιο...)

λυγαριά / μάραθος ("Μα και σ' αυτό το φαγητό έχουν βάλει μάραθο;") / μαράντα / μαύρο (το μη "καθαρό" κουμ-καν) / μαύρο ή άσπρο (το πιο χαζό παιχνίδι στα χαρτιά!) / μολόχα / μονοπάτι / μπαλάκια ("μπαλακιά") / Mπαρμπαντρέας (όνομα σε μία λέξη) / μπιτονάκι (>μπλέ) / Μπουρό(ς) (περιοχή) / μυ(τ)ζήθρα / (Ν)ταζέλος (παρωνύμιο) / Ντουντός (παρωνύμιο) / Ξώμπουργκο (περιοχή) / ορνός / οφιός / παπαθκό (=παπαδικό) / παραγγεριά / πασπάρα / πασχαλιά / πέθκλο (=πέδικλο) / Πέπος (όνομα) / π'γαδ (= πηγάδι) / πίσω ("Πάμε πίσω!" –σύνθημα) / πλακουριά / ρακί / ρακιζιό / ρουμάνι / σαμάρι / σαύρα (άλλο ένα ζώο που μας έκανε εντύπωση...) / σαχριστία / σήμερα οκτώ (=Θεία Λειτουργία στις οκτώ το βράδυ) / Σκαλάδος (οικισμός) / σκαμπίλι (παιχνίδι με χαρτιά) / σκοίνα / σκρίνιος (ο) / σουγιά (η) / σπάρτα (ή σπαρτά; πάντα τα μπερδεύουμε...) / σταβαριά / στάκαμαν (παιχνίδι) / σταυλάκι (υποκοριστικό του σταύλος)/ στέρνα / σφεντόνα

τρίος (αλλιώς το σκαμπίλι. Βλ. λέξη/ τρισέτο / τριχιά / τσουκνίδα / υνί / φίδια (...πάντα στον πληθυντικό) / φουρνέλο / φραγκόσυκα / Φραγκούλας (περίεργο όνομα...) / φρύγανο / φυσοκάλαμο / Χώρα (περιοχή)

[*] Αν δεν σας «φτάνει» αυτό το post και ψάχνετε λέξεις μέσα από την βωλακίτικη ντοπιολαλιά (χερβόλι, αχινοπόδι, εμπατή, ποδοχάρι, ζγκούρα, αγούδουρας και τόσες άλλες) σας ετοιμάζουμε ένα μεγάλο λεξικό των λέξεων του χωριού! Stay tuned.

Το Πρώτο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου (Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Πολιτισμού 2007-2013) θα φέρει στην Τήνο το τριήμερο 29, 30 και 31 Ιουλίου 2010 είκοσι επτά γνωστούς και σημαντικούς (κάποιοι από αυτούς διάσημοι) συγγραφείς και ποιητές από 18 χώρες. Οι μουσικοί, οι χορευτές και οι ηθοποιοί θα είναι από την Τήνο. Θα είναι μία πολυεθνική και πολυπολιτιστική γιορτή όχι μόνο της λογοτεχνίας αλλά και της μουσικής και του χορού.

ΠΡΩΤΟ: επειδή θα επιδιωχθεί να γίνει θεσμός και να διεξάγεται κάθε δύο χρόνια
ΔΙΕΘΝΕΣ: επειδή θα συμμετάσχουν 27 συγγραφείς και ποιητές από 18 χώρες
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ: επειδή αντικείμενό του είναι η λογοτεχνία, κυρίως η σύγχρονη
ΦΕΣΤΙΒΑΛ: επειδή θα διεξαχθεί επί τριήμερο, θα περιλαμβάνει αναγνώσεις / απαγγελίες ποίησης και πεζογραφίας, τοπική μουσική και χορευτικό συγκρότημα της Τήνου
ΤΗΝΟΥ: επειδή θα διεξαχθεί στην Τήνο

Στόχος είναι να καταστεί η Τήνος σημείο αναφοράς και τόπος συνάντησης της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα νησί όπου η Δύση συναντά την Ανατολή, ο Βοράς τον Νότο, το Αιγαίο τη Μεσόγειο. Μέσω του λόγου, της γλώσσας, της έκφρασης, της επικοινωνίας, των αναγνώσεων, των απαγγελιών, των παραστάσεων, του χορού και της μουσικής, γίνεται γνωστός ο άλλος (ο ξένος), και σπάνε τα φράγματα του φόβου για τον «άλλον».

Mεταξύ των συγγραφέων και των ποιητών είναι και οι Ορχάν Παμούκ, Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, Αν Κάρσον, Αντόνιο Ταμπούκι, Oμέρο Αρίτζις, Πιέρ Ασσουλίν, Φερνάντο Αρραμπάλ, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Κική Δημουλά, Ζυράννα Ζατέλλη, Τίτος Πατρίκιος, Έρση Σωτηροπούλου, Θανάσης Βαλτινός. Ο πλούτος των διαφορετικών γλωσσών και των σύγχρονων λογοτεχνικών τάσεων ανά τον κόσμο θα γίνουν κοινό κτήμα και οι συγγραφείς θα μοιραστούν την εμπειρία τους με το κοινό, έτσι ώστε το έργο του καθενός να αξιοποιηθεί για το κοινό καλό.

Κατά την εβδομάδα διεξαγωγής του Φεστιβάλ το λιμάνι της Τήνου θα είναι σημαιοστολισμένο με τις σημαίες των 27 χωρών-μελών της ΕΕ συν τις σημαίες των μη xωρών-μελών που συμμετέχουν. Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στη Χώρα, το Βωλάξ και τον Πύργο.

Το 1o Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου υπό την αιγίδα του μη κερδοσκοπικού, καλλιτεχνικού, λογοτεχνικού σωματείου «Κοινωνία των (δε)κάτων» σε συνεργασία με φορείς της Κύπρου και το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού.

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ, Πέμπτη 29 Ιουλίου: Η έναρξη του Φεστιβάλ (Πέμπτη 29.07) ξεκινάει στην Χώρα, στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, με παρουσίαση εννέα συγγραφών και ποιητών.

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΗΜΕΡΑ, Παρασκευή 30 Ιουλίου: Εννέα (ή και περισσότεροι), διαφορετικοί από την προηγούμενη βραδιά, συγγραφείς και ποιητές διαβάζουν και μιλούν για το έργο τους και για τη λογοτεχνία της πατρίδας τους στο θέατρο της Βωλάξ (Δήμος Εξωμβούργου). Θα ακολουθήσουν τοπικοί μουσικοί και τοπικό χορευτικό συγκρότημα.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ, Σάββατο 31 Ιουλίου: Οι τελευταίοι εννέα συγγραφείς και ποιητές θα παρουσιαστούν και θα μας μιλήσουν, στο χωριό του Πύργου, γενέτειρα σπουδαίων γλυπτών. Τοπικοί μουσικοί και τοπικό χορευτικό συγκρότημα.

Μεσαιωνικό πανηγύρι στο χωριό

Αναρτήθηκε: 20.04.2010 από: Leopold Dustal

Διαβάζουμε στα βιβλία ότι το χωριό δημιουργήθηκε τον μεσαίωνα. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν, να μεταφερθούμε –νοερώς έστω– σε ένα μεσαιωνικό χωριό που γιορτάζει το πανηγύρι του. Ας ονομάσουμε το χωριό Βωλάξ, και το πανηγύρι αυτό της Καλαμάν. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ούτε τυχαία είναι ούτε συμπτωματική.

Eίναι Τετάρτη του Πάσχα. Το χωριό σκέφτεται πιο έντονα το αυριανό πανηγύρι. Μια γυναίκα μεταφέρει στο Παπαδικό τα δώρα που θα κληρωθούν στο πανηγύρι. Οι υπόλοιπες κυρίες του Συλλόγου συζητούν για την οργάνωση και τα φαγητά....

Οι σιδηρουργοί και οι χαλκιάδες του νησιού δουλεύουν πυρετωδώς από τις αρχές του έτους, για την δημιουργία οβελιστηρίων κατά την περίοδο του Πάσχα. Για τις ανάγκες του Συλλόγου έχουν ζητηθεί 15 σούβλες για το πανηγύρι...

Το Δ.Σ. του Συλλόγου ξεκινάει με χαρά να κατευθύνεται προς την Καλαμάν. Οι άντρες πρέπει να ανοίξουν τους λάκκους για να ετοιμάσουν τα κάρβουνα και οι γυναίκες να στολίσουν το ξωκλήσι. Τα παιδιά παίζουν μπιρίμπα, πίσω στο χωριό.

Το Πάσχα είναι μία περίοδος νηστείας για όλους τους χριστιανούς, γι' αυτό και όλοι περιμένουν το πανηγύρι με μεγάλη χαρά! Στον κεντρικό φούρνο του χωριού οι νοικοκυρές καθαρίζουν πατάτες και ετοιμάζουν μαγειρίτσα.

Πέμπτη πρωί-πρωί: Οι μεγάλοι δείχνουν στα παιδιά το γρήγορο μονοπάτι για να μεταφέρουν τα απαραίτητα πράγματα: λαμπριάτικα τσουρέκια, νερό, κουβέρτες και τόσα άλλα καλούδια για το πανηγύρι της Καλαμάν.

Οι γονείς των παιδιών τονίζουν με σοβαρότητα να πηγαίνουν μόνο μέσα από το κεντρικό μονοπάτι και να προσέχουν τα φίδια. Τους δίνουν μαγκούρες και καλάμια για να προστατευτούν, λέγοντάς τους τρομακτικές ιστορίες...

Οι πρώτοι χωρικοί μετακινούνται στον χώρο της εκκλησίας, ενώ η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Τήνου μας τίμησε με την παρουσία της φέρνοντας «ζωντανά» για να τα προσφέρει στην κλήρωση! Οι ετοιμασίες συνεχίζονται...

Η εικόνα της Παναγίας της Καλαμάν καθαρίζεται με απλό όξινο ανθρακικό αμμώνιο σε μορφή κομπρέσας, από τις κυρίες του χωριού, εμφανίζοντας μια άλλη, διαφορετική εικόνα, από την γνωστή που ξέρουμε μέχρι τότε...

Οι πρώτοι ταξιδιώτες έρχονται με κάθε δυνατό μέσο. Κάποιοι φέρνουν μαζί τους και τα κατοικίδια ζώα τους, επειδή δεν μπορούν να τα αποχωριστούν. Εδώ, ο ζωγράφος του έργου απεικονίζει με ακρίβεια τα «πέτρινα» μονοπάτια.

Και ενώ ο κόσμος καταφθάνει, οι πιο πιστοί βρίσκονται ήδη μέσα στην εκκλησία, αφού, η θεία λειτουργία έχει ήδη ξεκινήσει. Ευτυχώς, το ξωκλήσι είναι μικρό και δικαιολογείται το 90% που είναι έξω και ασχολείται με αλλότρια...

Ο επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου δίνει το καλό παράδειγμα: ανακατεύει την μαγειρίτσα και καλεί όλους να πλησιάσουν («μην ντρέπεστε!») Η σύζυγός του κερνάει όποιον βρει μπροστά της πασχαλινά κουλουράκια!

Πραγματική πανηγυρική ατμόσφαιρα: Άλλοι συζητούν, κάποιοι χορεύουν, τα παιδιά ψάχνουν τους γονείς τους. Το κρασί (προσφορά του Συλλόγου) και το ρακί ρέουν άφθονα ικανοποιώντας και τους πλέον απαιτητικούς συμμετέχοντες!

Ο αρχιμουσικός με το λαούτο του παίζει με κέφι, ώσπου σε λίγο, μια νηστική αρκούδα από γειτονικό χωριό σηκώνεται να χορέψει... Τι συγκινήσεις! Μπράβο σου κυρ πρόεδρε! (σσ. H διατροφή των αρκούδων εκείνα τα χρόνια ήταν άθλια...)

Εδώ βλέπουμε τους βοηθούς οργανοπαίχτες. Είναι απαραίτητοι ώστε η μουσική να ακούγεται δυνατά και να καλεί τον κόσμο. Αν, μάλιστα, μπορεί ν' ακούγεται στα γειτονικά χωριά (για την «απαραίτητη» κόντρα) όλα είναι τέλεια...

Πρώτος και επίτιμος καλεσμένος είναι ο ιερέας της ενορίας του χωριού. Του δίνεται το ελεύθερο να δοκιμάσει πρώτος το κρασί του χωριού και να συνομιλήσει με όλους αυτούς που δεν παρακολούθησαν τη θεία λειτουργία.

Τα νέα –μόνιμα– ξύλινα τραπέζια στον περίβολο της εκκλησίας έχουν κάνει θραύση: το φαγητό πάει κι έρχεται ενώ το κρασί ρέει άφθονο. Ο κόσμος τσουγκρίζει τα ποτήρια του και το νηστικό αρκούδι συνεχίζει να χορεύει.

Τα πασχαλινά «τριμπόνια» έδωσαν πάλι βροντερό παρών στο πανηγύρι της Καλαμάν, ενώ ο κόσμος δείχνει χαλαρός και χαρούμενος: τα παιδιά αστειεύονται και παίζουν ενώ άλλοι συνεχίζουν να τρώνε (πλην της αρκούδας...)

Ο χορός καλά κρατεί! Ο αρχιμουσικός σηκώνεται όρθιος ώστε να ξεσηκώσει και τους τελευταίους που δειλιάζουν (ή δεν μπορούν από το μεγάλο φαγοπότι) να σηκωθούν και να χορέψουν έναν αιγαιοπελαγίτικο Συρτό...

Ο Μπάλλος χορεύεται μετά το Συρτό ως συνέχεια του. Ο κύκλος με τους πολλούς χορευτές υποχωρεί και ένα μόνο ζευγάρι συνεχίζει το χορό, επιδεικνύοντας την επιδεξιότητα του αλλά και την κομψότητα και την ομορφιά της χορεύτριας. )

Όποιος έχει χρήματα τα επενδύει: αγοράζει λαχνούς και κάθε λαχνός κερδίζει! Κάποτε, μια κυρία ενθουσιάστηκε τόσο με ένα δώρο που κέρδισε, ώστε στο τέλος έπεσε λιπόθυμη. Αξέχαστες αυτές οι εποχές!

Μια κυρία γυρίζει χαρούμενη στο συγγενικό της τραπέζι: έχει κερδίσει δύο σπάνιες πετσέτες, από την μακρινή Κίνα, για την κουζίνα της! Οι υπόλοιποι συνεχίζουν το φαγοπότι ενώ, η αρκούδα αποκαμωμένη έγειρε να ξαποστάσει.

Και όπως πάντα, 5-6 (αρκετές ώρες μετά τη λήξη του πανηγυριού) συνεχίζουν μόνοι τους να χορεύουν, μακρινούς χορούς της Χώρας: Πάσο ντόμπλε, Τζάϊβ και λάτιν, ενώ, το streetdance ανακαλύφθηκε όταν φτιάχθηκαν οι δρόμοι στο χωριό...

Σαν σήμερα, πριν πό ένα χρόνο, (σσ. 9.05) Ο Ευγένιος Σπαθάρης, ένας από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς καλλιτέχνες του ελληνικού θεάτρου σκιών έφυγε, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό.

Κάνουμε copy paste από την Βικιπαίδεια για να παρακολουθήσουμε λίγα πράγματα από την γεμάτη ζωή του: Γεννήθηκε στην Κηφησιά στις 2.01.1924. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του Σωτήρης, ο οποίος απεβίωσε το 1974. Το γεγονός αυτό τον εξοικείωσε με το καλλιτεχνικό αυτό είδος και ξεκίνησε να δίνει ο ίδιος παραστάσεις, αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.. Από τότε, έδωσε πληθώρα παραστάσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών. Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο «Ελληνικό Χορόδραμα», στο Θέατρο Χατζώκου (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας και πολλά άλλα.

Το 1950 ο Ευγένιος πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία, στο Πικρό Ψωμί του Γρηγόρη Γρηγορίου, ενώ, έπαιξε έργα του στην κρατική τηλεόραση από την ίδρυσή της μέχρι το 1992.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου (της ΟΥΝΕΣΚΟ). Έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες λαμβάνοντας μέρος σε διάφορα φεστιβάλ και συνέδρια όπως: Παρίσι, Λιέγη, Ρώμη, Κάιρο, Λονδίνο, Κοπεγχάγη. Αλλά και ως ζωγράφος έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ατομικές και ομαδικές στις: Αθήνα, Ζυρίχη, Παρίσι και Νέα Υόρκη.

Τιμήθηκε με το Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α' Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, το Α' Βραβείο Πολωνίας (1978), το Α' Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.α. Τέλος, το 2007 τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για τη μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος, για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου. Εξάλλου, το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη.

Tο 1999, με ενέργειες του Συλλόγου, o Eυγένιος Σπαθάρης ήρθε στην Τήνο να δώσει παράσταση για πρώτη φορά. Το θέατρο του χωριού είχε γεμίσει από τόσο κόσμο όσο καμία άλλη εκδήλωση που είχε γίνει μέχρι τότε. Η αγάπη του για τα παιδιά και το χωριό μας και φυσικά η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τέτοια ώστε καθιερώθηκαν οι παραστάσεις του, στο χωριό, να γίνονται μια φορά το χρόνο. Ο Ευγένιος και ο Καραγκιόζης του έγιναν η αγαπημένη μας συνήθεια στη Βωλάξ. Άλλοτε με τον βοηθό του, κάποτε μόνος του και πάντα με την στήριξη της κόρης του Μένιας, ήταν το γεγονός που δεν ήθελε να χάσει κανείς.

Εννέα συνεχόμενα έτη μάς τίμησε με την παρουσία του στο χωριό. Δυστυχώς, διάφορα προβλήματα υγείας δεν του επέτρεψαν να είναι το 2008 μαζί μας. Η «στέρηση» ήταν τέτοια που ζητήθηκε στον άξιο μαθητή του Ευγένιου, Γιάννη Νταγιάκο να συνεχίσει τις παραστάσεις του Καραγκιόζη, στο καθιερωμένο πια Θέατρο Σκιών της Βωλάξ.

Ας θυμηθούμε, όμως, όλες τις φορές που έδωσε παράσταση στο θεατράκι του χωριού:
01. Σάββατο 7.08.1999, 21:00
02. Σάββατο 5.08.2000, 21:00
03. Πέµπτη 16.08.2001, 21:00
04. Σάββατο 17.08.2002, 20:30
05. Τρίτη 19.08.2003, 21:00
06. Τρίτη 10.08.2004, 21:00
07. Τετάρτη 10.08.2005, 21:00
08. Πέμπτη 10.08.2006, 21:00
09. Παρασκευή 17.08.2007, 21:30

και ας ακούσουμε την τελευταία παράσταση του Σπαθάρη στο χωριό μας:

Το καλοκαίρι του 2009, η εφημερίδα South East Express της περιοχής Xiamen της Κίνας παρουσίασε ένα περίεργο συμβάν με έναν θεώρατο βράχο που ίπταται επάνω από τα δέντρα ενός δάσους...

Αντιλαμβάνεστε, ότι μια ιστοσελίδα που είναι αφιερωμένη στο χωριό Βωλάξ Τήνου, παρακολουθεί κάθε είδηση που αναφέρεται σε βράχια, θεωρώντας ότι την αφορά. Έτσι, λοιπόν, ήρθε στα χέρια μας και αυτή εδώ η παράξενη ιστορία...

Όλα ξεκίνησαν όταν μια κινεζική οικογένεια κατά τη διάρκεια περιπάτου της, και βγάζοντας τυχαία φωτογραφία του τοπίου, φωτογράφισε αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο με τη μορφή...βράχου στην περιοχή του Gushan (25.02°Β 118.51°Α) και το οποίο αιωρείτο επάνω απ' τα δέντρα!

Ο Gang Hao –ο φωτογράφος– προς στιγμήν δεν ήξερε τι τον σόκαρε περισσότερο: το ότι ένας βράχος αρκετών τόνων «πετάει» ή ότι είδε UFO; Ο ίδιος ανέφερε ότι οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 15:34 την 19η Ιουλίου του 2009 και μάλιστα τυχαία όταν αυτός και η οικογένειά του είχε πάει για ορειβασία. Μάλιστα τις πρόσεξε καλύτερα, όταν δοκίμασε να τις περάσει στο κομπιούτερ του, για να τις ταξινομήσει.

Διάφορες θεωρίες υπήρξαν: από UFO και ανατίναξη βράχων, μέχρι εικόνα από PhotoShop και μπαλόνι με τη μορφή πέτρας... Παρ' όλα αυτά, ύστερα από ανάλυση αρκετών μελετητών επάνω στις φωτογραφίες, υποστηρίχθηκε ότι δείχνουν να είναι γνήσιες και ότι δεν έχουν υποστεί καμία απολύτως τεχνική επεξεργασία.

Και πριν βιαστείτε να πείτε ότι ήταν ένα καλοστημένο ψέμα, να σας πούμε ότι παρόμοια γεγονότα έχουν αναφερθεί και σε άλλες περιοχές, ενώ, στο Limon State Park και το Yellowwood State Park της Indiana βρέθηκαν μεγάλες πέτρες σφηνωμένες στα πανύψηλα κλαδιά απομακρυσμένου δάσους της περιοχής.

Το ενδιαφέρον είναι μεγάλο από την επιστημονική κοινότητα, και αν πληκτρολογίσετε τις λέξεις «floating stone Gushan» στην αναζήτηση του google θα έχετε τουλάχιστον 23.000 αποτελέσματα!

Περισσότερες πληροφορίες στα αγγλικά, αλλά και φωτογραφίες, εδώ: http://www.humanresonance.org/gushan.html

Στη Βωλάξ και σε όλη την Τήνο επιτρέπεται νόμιμα το κυνήγι. [1] Από παράδοση, πολλοί βωλακίτες είτε από το χωριό είτε από την Αθήνα δίνουν, δυο φορές το χρόνο, το ραντεβού τους, για ν' ασχοληθούν με το αγαπημένο τους σπορ! Σημειωτέον ότι 230.000 υπολογίζονται οι έλληνες κυνηγοί.

Υπέρ#1
Στο θέμα με το κυνήγι θα ήθελα να πάρω θέση γιατί είμαι κυνηγός και χαίρομαι γι αυτό. Για ποια αφαίρεση ζωής μιλάτε; Μην τρελλαθούμε κιόλας. Όλη μέρα δεν τρώτε κρέας πρωί-μεσημέρι βράδι; Και για αλλαγή λίγο ψάρι την Παρασκευή; Η αφαίρεση της ζωής έχει να κάνει με τον άνθρωπο και όχι με τα ζώα! Δεν μπορεί να αποκαλείτε τους κυνηγούς δολοφόνους!

Εσείς όταν οδηγάτε έχετε μήπως μαξιλάρι στη μάσκα του αυτοκινήτου για να πέφτουν στα μαλακά τα ...έντομα; Ή περπατώντας απλά δεν σκοτώνονται έντομα και μυρμήγκια; Ή μήπως έχει σημασία το μέγεθος; Σοβαρευτείτε. Μην παριστάνετε τους ευαίσθητους! Είναι πιο πολιτισμένο δηλαδή, το να εκτρέφουμε φυλακισμένα και δυστυχισμένα ζώα που είναι καταδικασμένα σε θάνατο από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί; Να αναβοσβήνουμε τα φώτα για να κοροϊδεύουμε τις κότες να κάνουν περισσότερα αυγά σε ένα χώρο 10 εκατοστών; Για να μην αναφερθώ στην παραγωγή του φουά γκρα από χήνα!

Κατά#1
Είμαι αντίθετος με το σκότωμα κάθε ζωντανού οργανισμού. Λυπάμαι αλλά δεν βλέπω ουσιαστικό λόγο: το κυνήγι γίνεται αποκλειστικά και μόνο για "διασκέδαση" των κυνηγών. Λόγοι βιοπορισμού δεν υπάρχουν πλέον, ενώ γίνεται πέρα από την ανάγκη μας για τροφή. Θα έλεγα –το λιγότερο– ότι πρέπει να περιορίζεται σε ελάχιστες και συγκεκριμένες περιοχές, αυστηρά περιορισμένες.

Κανείς δεν μας δίνει το δικαίωμα, πλέον, ν' αφαιρεί ζωές όποιο και αν είναι το ζώο, όσο μικρός και αν είναι ο κύκλος ζωής του. Είμαι εναντίον στο να σκοτώνονται ζώα, ψάρια, πουλιά, καθετί ζωντανό, τέλος πάντων, και αυτό να αποκαλείται σπορ ή διασκέδαση!

Κατά #2
Αν θέλει κάποιος να περπατήσει στη φύση ας το κάνει. Αν θέλει και παρέα ας γραφτεί σε ορειβατικό σύλλογο. Αν πάλι θέλει να πυροβολεί ας παίξει paintball! Προφανώς δεν έχει σημασία το μέγεθος των ζώων, αλλά κυρίως η σπανιότητά τους και η γενικότερη οικολογική ισορροπία.

Συμφωνώ με την κατάργηση του κυνηγιού! Είστε πέντε έτομα σε πτυσσόμενες φυλάχτρες, με κυάλια, walkie-talkie, με πέντε καραμπίνες (μερικοί και με δυο ο καθένας), από δέκα φυσίγγια η κάθε μία, σύνολο πενήντα, οπότε όχι σμήνος δεν γλυτώνει αλλά ούτε αεροπλάνο! Για να μην πω γι' αυτούς που ψαρεύουν με δυναμίτη! Με τη λιγότερη δυνατή κούραση το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος και ας καταστραφούν τα πάντα σε ακτίνα δεκάδων μέτρων. Αίσχος!

Κατά #3
[...] Είναι ωραίο να βαλσαμώνεις ότι δεν τρώγεται (κάποιους σπάνιους σπιζαετούς για παράδειγμα) για να εμφανιστείς ένας κυνηγός σημαντικός στους φίλους του;

[1] Η Μυρσίνη και το Ακρωτήριο Λιβάδα είναι περιοχές που εντάσσονται στο Natura 2000 (Γεωγρ. Μήκος 25o 13, Γεωγρ. Πλάτος: 37o 35).

Το 2009 μας έφερε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις: Ανακαλύφθηκε ότι η ουσία ραπαμυσίνη επεκτείνει τη διάρκεια ζωής των ποντικών. [Kathimerini.gr] Φοβερά ενθαρρυντικό, τη στιγμή που προσπαθούμε να τα εξολοθρεύσουμε! Ή ακόμη, ότι τα χταπόδια αποτελούν τα μόνα μη σπονδυλωτά ζώα, ικανά να χρησιμοποιήσουν την καρύδα για σπίτι τους. [otherside.gr] Δεν φτάνει που η οικοδομή έχει πέσει, θα χρησιμοποιούν και καρύδες...

Είναι απαράδεκτες αυτές οι ανακαλύψεις! Κάνουμε έκκληση στην Παγκόσμια Επιστημονική Κοινότητα να αφήσει τις χαζομάρες και ν' ασχοληθεί με σοβαρότητα στην ανάπτυξη ταχύτατων πλοίων στην περιοχή του Αιγαίου.

«Πλοίον πολυτελέστατον εκ των πιο σύγχρονων που διαθέτει η εμπορική μας ναυτιλία, είναι ο Θεολόγος». Θεωρητικά το νεώτερο στη γραμμή. Ξεκινάει από την Ραφήνα που είναι πιο κοντά στην Τήνο και αν υποθέσουμε ότι θα ταξίδευε, όχι υπηρεσιακά, αλλά με τους 19.5 κόμβους του, χωρίς καμία μείωση πάλι δεν μας καλύπτει. Αν πάλι, δεν σταμάταγε καθόλου στην Άνδρο (συγνώμη παιδιά) θα έκανε 3 ώρες, 4 λεπτά και κάτι περισσότερο από 5 δευτερόλεπτα. Πάλι ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ!

Κάνουμε ύστατη έκκληση στην Παγκόσμια Επιστημονική Κοινότητα. Αντιλαμβανόμαστε τις οικονομικές δυσκολίες της εποχής αλλά, ο στόχος είναι να φτάνει κανείς σε ένα τέταρτο στην Τήνο! Ένα τέτοιο πλοίο θα χρειαζόταν να πηγαίνει με 240 κόμβους (445 Km/h περίπου), κάτι περισσότερο από αεροπλάνο. Επειδή δεν μπορούμε να μετακινήσουμε την Τήνο, κάνουμε ύστατη πρόσκληση στο Υπουργείο Ανάπτυξης, στο Πολυτεχνείο οπουδήποτε. Δεν ζητάμε πολλά: Να πηγαίνουμε σε ένα τεταρτάκι στο νησί. Είναι παράλογο;

Τότε οι καρύδες τα χταπόδια τι είναι; Λογικό;

Συζητήσαμε με κάποιους για το εγχείρημά μας και σχολιαστήκαμε αναλόγως για την αγάπη και την αφοσίωσή μας (sic) στο χωριό. Ενώ, κάποιοι θεώρησαν ότι δεν χρειάζεται μια ακόμη ιστοσελίδα για τη Βωλάξ, «τα πάντα έχουν γραφτεί για το χωριό, τέλειωσε η εποχή του».

Όταν ο Νικολά Σωβέν (Nicolas Chauvin) έγινε δεκαοχτώ χρονών παρουσιάστηκε ως νεοσύλλεκτος και υπηρέτησε με πάθος και τιμή τον πρώτο στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας και ακολούθως την Μεγάλη Στρατιά (Grande Armée) του ίδιου του Ναπολέοντα. Το επίλεκτο αυτό σώμα πολέμησε στην πρώτη γραμμή και από την αρχική δύναμη των 550.000 της Μεγάλης Στρατιάς επέζησαν μόλις οι 70.000.

Από αυτήν την στρατιά, που την ακολουθούσαν πολλοί σύμμαχοι από όλη την Ευρώπη, προσβλέποντας σε δόξα, τίλους και λάφυρα, θεώρησαν τον Ναπολέοντα άμεσα υπεύθυνο μετά τις ήττες από τους αντίπαλους στρατούς και στράφηκαν αμέσως εναντίον του. Ο Νικολά Σωβέν ήταν από τους ελάχιστους που παρέμεινε πιστός στον Βοναπάρτη.

Ο Σωβέν είχε τραυματιστεί 17 φορές στην υπηρεσία του έθνους, γεγονός που οδήγησε σε τρεις ακρωτηριασμούς δακτύλων, κατάγματα ακραίας συντριβής στον ώμο και τελικώς σε σοβαρή παραμόρφωσή του στο εμπρόσθιο μέρος του. Για αυτήν του την πίστη και την αφοσίωση, ο ίδιος ο Ναπολέοντας του προσέφερε το Ξίφος της Τιμής, μια κόκκινη κορδέλα και 200 φράγκα σύνταξη για να μπορέσει να ζήσει.

Στην αρχή, ο Σωβέν θεωρήθηκε αγνός και διακεκριμένος πατριώτης στη Γαλλία, αλλά μετά τον θάνατο του Ναπολέοντα, η αγάπη και αφοσίωσή του για τον Αυτοκράτορα, παρά το τίμημα που πρόθυμα πλήρωσε, του απέφεραν μόνο περίγελο, περιφρόνηση και γελοιοποίηση. Κι αυτό αφού, στη μετα-Ναπολεόντεια Γαλλία, είχε χαθεί ο πρότερος ιδεαλισμός και είχε μειωθεί στο ελάχιστο το εθνικό πάθος.

Ο Σωβέν διακωμωδήθηκε επανειλημμένα σε διάφορα θεατρικά έργα, με πιο γνωστό το La Concarde Tricolore («Το τρίχρουν εθνόσημον») των αδελφών Κονιάρ (1831). Και μετά το πέρασμα της ιστορικής του μορφής σε δραματική μορφή, του αποδόθηκαν πράξεις και γνωρίσματα που ήταν κατά πολύ ανακριβή από τον αγώνα του. Παρουσιάστηκε ως φλύαρος και καυχησιολόγος, ως τυφλός εθνικιστής με περιφρόνηση στους άλλους λαούς. Πολλοί είπαν πως δεν υπήρξε ποτέ και ότι ήταν ένας αστείος θεατρικός ήρωας, και τίποτα παραπάνω. Εκείνος είχε πρόβλημα να κλάψει (και να γελάσει) γιατί το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί ανεπανόρθωτα και ο πόνος ήταν αβάσταχτος.

Τι συνέβη παρακάτω δεν το ξέρουμε –εκτός του ότι οι πολλές ψευδείς πληροφορίες οδήγησαν, από το όνομά του, στον όρο σωβινισμό. Μόλις πρόσφατα οι ιστορικοί αποδέχτηκαν ότι ο Νικολά Σωβέν τραυματίστηκε για την πατρίδα του. Την πατρίδα που τον πληγώσε περισσότερο.

Από την άλλη, για το χωριό Βωλάξ της Τήνου, πιστεύουμε ότι δεν «τέλειωσε η εποχή», βρισκόμαστε στην αρχή μιας άλλης!

Όταν ήμασταν μικροί
δεν υπήρχε νερό στα σπίτια του χωριού.
Έπρεπε να κατέβει κανείς
στην πηγή
–πηγάδι όπως το έλεγαν–
και να φέρουμε νερό στο σπίτι
(τα υπόλοιπα τα έκαναν οι γονείς μας).

Πηγαίναμε με μπιτόνια,
με καρίκια,
με παγούρια,
με οτιδήποτε.
Κάποιες φορές και με στάμνες
(δεν γινόταν συχνά αυτό
γιατί φοβόντουσαν μην τις σπάσουμε).

Μάλιστα, μας έβαζαν να πηγαίνουμε νερό
σε όλα τα σπίτια της Βωλάξ
(δεν ήταν τόσο πολλά τότε)
για να ξεκουράσουμε
τις γιαγιάδες του χωριού
(οι άντρες
ήταν στα χωράφια, από νωρίς).

Είχαμε κουραστεί
εκείνη την ημέρα
(και βιαζόμασταν να παίξουμε).
Η πηγή είναι πιο χαμηλά από όλα τα σπίτια
και πρέπει να ανέβεις και να κατέβεις
πολλά σκαλιά
πολλές φορές
(και βιαζόμασταν να παίξουμε).

Ο Γιώργος ως μεγαλύτερος
κάθησε να μετρήσει
τι είχαμε μεταφέρει:
τα βρήκε 65 λίτρα.

Κάθε φορά που είμαστε θλιμμένοι
και κλαίμε
είτε από πόνο,
είτε από νεύρα
Κάθε φορά που είμαστε ευτυχισμένοι
και κλαίμε
από χαρά,
χάνουμε περίπου 28 δάκρυα.

Σε όλη μας τη ζωή
υπολογίζεται ότι χάνουμε
850.000 δάκρυα.

Αυτό αντιστοιχεί
σε 65 λίτρα.

Mε αφορμή την εκδρομή του Συλλόγου στην Κεφαλονιά, που ολοκληρώθηκε χτες, θυμηθήκαμε μια ιστορία από το παρελθόν.

Το χωριό έχει 35-40 κατοίκους, όμως, τα παλιά τα χρόνια ήταν (πολύ-πολύ) λιγότεροι. Μια φορά, στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του Συλλόγου, νοικιάστηκε ένα πούλμαν που θα μετέφερε όλους τους χωρικούς, σε μια ημερήσια εκδρομή, να γνωρίσουν τις ομορφιές του νησιού. Ήταν μια προσφορά για τους κατοίκους αφού, κάποιοι από αυτούς, για πρώτη φορά στη ζωή τους θα έβγαιναν από τα στενά όρια του χωριού! Έτσι και έγινε. Τα λίγα παιδιά που δεν θέλαμε να αφήσουμε κενή τη Βωλάξ μείναμε πίσω με την αίσθηση ότι το χωριό μας «ανήκει». Φωνάζαμε (όσο πιο δυνατά γινόταν) για να σιγουρευτούμε ότι δεν έχει μείνει κανείς πίσω. Θεωρητικά, αν έμενε κάποιος πίσω, θα έβγαινε να δει ποιος φωνάζει. Όμως, δεν υπήρχε κανείς! Εμείς και τα βράχια! Κάποια στιγμή, το βράδυ, γυρίσαν οι χωρικοί. Πρέπει να ήταν και η μοναδική μέρα που το χωριό είχε μόνο δυο-τρεις κατοίκους και μάλιστα παιδιά...

Η έκφραση «λευκός ελέφαντας» στα αγγλικά (white elephant) αναφέρεται σε ένα πολύτιμο αλλά άχρηστο αντικείμενο. Ο όρος προέρχεται από τη Ταϊλάνδη και τη Βιρμανία όπου ο λευκός ελέφαντας ήταν ένα σπάνιο αλλά ιερό ζώο, επειδή το ονειρεύτηκε η μητέρα του Βούδα, λίγο πριν τον γεννήσει.

Ένας λευκός ελέφαντας δώρο από τον μονάρχη της Ταϊλάνδης ήταν καταστροφή για τους Βρετανούς αφού ο παραλήπτης έπρεπε να τον θρέφει χωρίς να μπορεί να τον βάλει να εργαστεί.

Και οι ελέφαντες ζούνε πάνω από 50 χρόνια...

Εκτιμούμε ότι το κόστος του έργου, της λειτουργίας και της συντήρησης, στα καινούργια καλοριφέρ της ενορίας και του παπαδικού, είναι δυσανάλογο με την αξία της χρησιμότητάς τους. Μήπως κάνουμε λάθος; Ποιος ξέρει...

Ακούγεται ότι η Ρόζα Πιπέρη ξεκίνησε εδώ και λίγο καιρό μια προσπάθεια να φτιάξει ένα μικρό χώρο –στο χωράφι κάτω από την Αγία Μαρίνα – για την παραγωγή νεαρών δασικών δενδρυλλίων και καλοπιστικών φυτών. Χειροκροτούμε διπλά: και τη χάραξη νέας επαγγελματικής προοπτικής σε τέτοιες δύσκολες εποχές και κάθε προσπάθεια προσανατολισμού των ανθρώπων σε πράγματα και χώρους που μας φέρνουν πιο κοντά στη φύση (μέσω της οποίας οδηγούμαστε τελικά στην καλυτέρευση ποιότητας της ζωής μας).

Καλή δύναμη και καλή επιτυχία στο (ηρωικό) τόλμημα!