|
|
Μετά την βροχή |
Χρειαζόμουν μια βαλίτσα. Χρειαζόμουν πολύ μια βαλίτσα και το πλοίο σφύριζε. Το πλοίο θα έφευγε σε λίγο. Έβρεχε. Κατέβηκα στο υπόγειο με τις βαλίτσες και ζήτησα μια ομπρέλα. «Εδώ έχουμε μόνο βαλίτσες». Έφυγα. |
|
 |
Το πλοίο ανέβαζε την άγκυρα. Ξανακατέβηκα στο υπόγειο και ζήτησα βαλίτσα. «Εδώ έχουμε μόνο ομπρέλες». Έφυγα και μπήκα στο πλοίο χωρίς τίποτα. Στο κατάστρωμα με χτυπούσε η βροχή και δεν κράταγα βαλίτσα.
Οι άνθρωποι χρειάζεται να μπερδεύουν τη βαλίτσα, την ομπρέλα, για να λησμονούν τον πόνο που γεννάνε τα έργα τους, και τον άλλο, εκείνον που έρχεται, δίχως να τον γυρέψει κανείς.
Μόλις έφτασα στο χωριό, τα πάντα μου έμοιαζαν σα ζωγραφιά. Η βροχή είχε σταματήσει και δεν είχα να μεταφέρω τίποτα άλλο από το κουρασμένο μου κορμί.
|
 |
|
Εικαστικά βράχια |
Τελευταία, παρατηρείται ένα ενδιαφέρον στην χώρα μας, στα αγροτικά (μη αστικά) ρεαλιστικά τοπία, με ιδιαίτερη
έμφαση στις, παραμελημένες θα λέγαμε, τοπιογραφίες, με βουνά και βράχια. Η καλλιτεχνική έκφραση, από διαφορετικά μήκη και πλάτη του πλανήτη,
δείχνει να ταυτίζεται... |
|
| "Boulder and Barren #3", λάδι σε αλουμίνιο, 14" x 14", 2009 |
|
Ένας πίνακας ζωγραφικής από τον χρωστήρα του John Arden Knight, που παρουσιάστηκε στο Courthouse Gallery Fine Art
(31.07.2009), μου θύμισε αρκετά τα βράχια της Βωλάξ. Σκέφτηκα, μάλιστα, πως παρόμοια τοπία από διαφορετικές περιοχές του πλανήτη, γίνονται
ένα, παρά τις διαφορετικές εικαστικές αναζητήσεις... Για παράδειγμα: Πως σας φαίνονται κάποια έργα για το βουνό Woodson φιλοτεχνημένα από
τον Larry Groff. To Woodson είναι ένα μέρος που απλώνεται σε μια περιοχή 10 χιλιομέτρων στο San Diego Bartek, με
υψόμετρο γύρω τα 650 μέτρα (περίπου 2.5 φορές μεγαλύτερο από την Βωλάξ). Αποτελεί και αυτό ένα γεωλογικό φαινόμενο πολύ κοντινό σε αυτό
του χωριού. Δείτε μόνοι σας: |
|
| "Mt Woodson Boulder Grouping #18", λάδι, 8″ x 10″, 13.3.09 |
|
|
|
|
Μια και μιλάμε για ζωγραφική με βράχια: Από το καλεντάρι του Συλλόγου της Βωλάξ διαβάζουμε ότι θα πραγματοποιηθεί έκθεση ζωγραφικής από την
Σοφία Βίδου στο χωριό μας. (Διάρκεια έκθεσης: 23-29 Ιουλίου. Ώρες λειτουργίας: πρωί 11:00-13:00, απόγευμα 19:00-21:00)
Η ερασιτέχνις ζωγράφος, όπου το έργο της οριοθετείται από τους κανόνες της ρεαλιστικής γραφής, έχει γενική εικαστική θεματολογραφία και κάποια
από τα έργα της αποτυπώνουν μικρές γωνιές του χωριού μας και της γύρω φύσης του. Ένα από αυτά είναι και αυτό που βλέπουμε εδώ:
|
|
| "Βράχια #1", ακρυλικό, 30 x 20cm, 2011 |
Σε όσους θέλουν να δουν περισσότερα (και διαφορετικά) έργα, τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 23 Ιουλίου, στις 20:00.
Είστε όλοι, όσοι βρεθείτε εκείνη την ημέρα στα μέρη μας, ευπρόσδεκτοι. |
|
|
Φ.τ.Β., 22.06.2011
|
Βόλακες |
|
|
Στα πλαίσια του φεστιβάλ του Δήμου Εξωμβούργου πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η έκθεση ζωγραφικής της Άννας Γρηγορίου, με
τίτλο "Βόλακες" στο χωριό Κάμπος, από το Σάββατο 22 Αυγούστου (εγκαίνια 20:00) μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2009.
Θα είχε ενδιαφέρον κάποια στιγμή να παρουσιαστεί αυτή η έκθεση μέσα στον φυσικό της χώρο, τα ίδια τα βράχια της
Βωλάξ, τους "Βόλακες".
Με την ευκαιρία, θυμηθήκαμε την υπερ-επιτυχημένη έκθεση με τίτλο "Τηνιακά Τοπία" της ζωγράφου Suzanne Titzmann, πριν από κάποια
χρόνια (εγκαίνια 2.08.2003, ώρα 23:00, μέχρι τις 10 Αυγούστου), που πραγματοποιήθηκε στο θέατρο και ακολούθησε μια συναυλία κλασικής
μουσικής της ομάδας Art Quartetto.
Ας ευχηθούμε να δούμε σύντομα κι άλλες ζωγραφικές εκθέσεις όπου η έμπνευση θα είναι το χωριό
Βωλάξ.
|
|
|
Μια διαφορετική βόλτα στο χωριό |
|
|
Η Τήνος είναι (εκτός των άλλων) το νησί της ομορφιάς και της τέχνης. Από τον τόπο αυτό κατάγονται οι περισσότεροι
θεμελιωτές της νεότερης γλυπτικής και ζωγραφικής. «Διαθέτει μια απαράμιλλη καλλιτεχνική παράδοση και πολύ ενδιαφέρουσες
εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού» [Μάγια Τσόκλη]. Κάτω από τον πλάτανο του Πύργου βγήκανε καλλιτέχνες σαν
το Χαλεπά, τον Φιλιππότη, τον Λύτρα και τον Λυρίτη. Από την άλλη, ο πάππος του Γαϊτη έλεγε «Ο πλάτανος αυτός βγάζει
τεμπέληδες. Θέλει κόψιμο...»
Στη Βωλάξ δεν υπήρχε πλατάνι. Δεν υπήρχε κανένα δέντρο και καμία σκιά. Όλοι έπρεπε να κοπιάζουν καθημερινά μέσα την αγριάδα,
την ερημιά, την αποκαλυπτική φύση. Κάτω από τον ήλιο και τον αέρα. Αέρα δυνατό. Αυτόν που λένε πως διώχνει τα κακά πνεύματα κι
αφήνει ειρηνικούς και συναινετικούς ανθρώπους.
«Η ενδοχώρα της Τήνου είναι όμορφη, δυνατή, συγκινητική, απρόβλεπτη» δηλώνει ο Κώστας Τσόκλης, και συνεχίζει «αγάπησα
προπάντων τα αρχιτεκτονικά και ανθρώπινά της ερείπια, τα απομεινάρια σπιτιών και τους σεβάσμιους γέροντες».
Πολλοί προσπάθησαν να εκφραστούν και να αποτυπώσουν σε χαρτί ή καμβά, γωνιές του χωριού και το ιδιαίτερο τοποίο της.
Ας περιηγηθούμε, λοιπόν, στο χωριό μέσα από αυτά τα έργα τέχνης.
|
|
|
|
| Piers Browne, Evening towards Volax, Tinos at Easter 1, 2009 (λάδι) | Piers Browne, Evening towards Volax, Tinos at Easter 2, 2009 (λάδι) | Sophie, Άγιος Μάρκος (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Η είσοδος του Νταμιάνου (τέμπερα σε χαρτί) |
|
|
|
| Sophie, Το σπίτι του Γιόλαρου, 1979 (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Το σπίτι του Γιόλαρου, και η εκκλησία (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Ο δρόμος προς το σπίτι, 1979 (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Από τη βεράντα, 1978 (τέμπερα σε χαρτί) |
|
|
|
| Sophie, Το σπίτι του Μάγγου (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Το σπίτι του Μάρκου, 1981 (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Η βουκαμβίλια της κυρα-Μαρίας (τέμπερα σε χαρτί) | Sophie, Η εκκλησία (τέμπερα σε χαρτί) |
|
|
|
| Leopold Dustal, Η εκκλησία, 2008 (σκίτσο, μαρκαδόρος σε χαρτί) | Νικόλαος Ποκαμισάς, Το χωριό Βωλάξ από τον νότιο βράχο (λεπτομέρεια) (λάδι) | Νικόλαος Ποκαμισάς, Το χωριό Βωλάξ από τον νότιο βράχο (λάδι) | Sophie, Το σπίτι της Ρόζας (τέμπερα σε χαρτί) |
|
|
|
| Sophie, Η Αγία Μαρίνα (τέμπερα σε χαρτί) | Volscus, Η Αγία Μαρίνα, 2007 (ψηφιακός καμβάς) | Sophie, Η αυλή του Μάρκου, 2005 (τέμπερα σε χαρτί) |
|
|
|
Αγιογράφοι στη Βωλάξ |
|
|
Πολλοί είναι οι αγιογράφοι και οι ζωγράφοι λαϊκής τεχνοτροπίας του νησιού, αυτοδίδακτοι και μη. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα,
διατηρούν εργαστήρια αγιογραφίας με μεγάλη επιτυχία λόγω και του θρησκευτικού τουρισμού. Και επειδή Τήνος δεν είναι μόνο η
Μεγαλόχαρη, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν περάσει και από τα μέρη μας. Ας δούμε δύο καταξιωμένους:
Ο θρακιώτης Ιωάννης Μητράκας (γεν. 1936), με 75 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, 18 βραβεία και διακρίσεις,
άρχων αγιογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πέρασε και αυτός από τη Βωλάξ και επισκέφτηκε το λαογραφικό μουσείο (2004).
Σας παραθέτουμε (στο τέλος του άρθρου) την αφιέρωσή του.
Από την εφημερίδα Παρατηρητής της Θράκης διαβάζουμε κάποιες σκέψεις του: «Με εμπνέουν τα πάντα. Η καλλιτεχνική μου
ενεργοποίηση μπορεί να προκληθεί από την ευγένεια ψυχής και αγιοσύνης ενός κληρικού. Από τη μυσταγωγική λειτουργία της
εκκλησίας προς το Θεό. Με εμπνέουν οι ιστορικές μορφές, οι άγιες μορφές αλλά και οι άνθρωποι της καθημερινότητας.
Ο πολιτισμός των Ελλήνων διαχρονικά που φώτισε αλλά και συνεχίζει να φωτίζει τον κόσμο με το πνεύμα της δικής του
σοφίας. Της δικής του φλόγας ψυχής που στο αέναο ποτάμι που ρέει η δροσιά, η άρδευση, η ανθοφορία και καρποφορία
πνεύματος και τέχνης, πραγματικά δίνουν μια άλλη διάσταση. Αυτή την φεγγοβόλο ύπαρξη θέλω να εκφράσω και να πω
πως το πνεύμα των Ελλήνων υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει αεί».
Παλαιότερα, ο αγιογράφος Νίκος Γαΐτης (1921-1998), μαθητής του Επαμεινώνδα Θωμόπουλου, καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών
Τεχνών του Πύργου τη δεκαετία του '80, ζωγράφισε μια «ψηφίδα» από το χωριό. Σε εφημερίδα [Ελευθεροτυπία, 30.08.1991]
διαβάζουμε: «Σήμερα (σσ. 1991) βασική δουλειά και απασχόληση του Νίκου Γαϊτη είναι η αγιογράφηση του Αγίου Φανουρίου,
στον Βεναρδάδο. Αρχιτεκτονικά σχέδια, κτίσιμο, μαρμαράκια, και φυσικά οι αγιογραφίες, όλα ξεκίνησαν με τη
δική του δουλειά. Έργο του και ο "Βόλακας", όπου πίσω από τις πελώριες πέτρες βλέπουμε τα λιγοστά κατάλευκα
σπίτια και την εκκλησία του χωριού. "Οι συμπληγάδες πέτρες προσθέτουν στο εκκλησάκι - δεν το γκρεμίζουν"».
|
|
|
|
|
|
Ο Ζωγράφος του Ολύμπου |
Με αφορμή όλους τους ζωγράφους που λατρεύουν να ζωγραφίζουν βουνά και βράχια κάνουμε μια μικρή αναφορά
(με αναδημοσίευση του περιοδικού Πάνα, σε κείμενο της Σοφίας Κ.) στον Ζωγράφο του Ολύμπου, τον Βασίλη Ιθακήσιο. |
|
|
Ο Βασίλης Ιθακήσιος γεννήθηκε στο χωριό Ακρωτήρι της Μυτιλήνης στις 11 Μαρτίου του 1879. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γεωργανάς.
Του έδωσαν το όνομα του παππού του, του Βασίλειου Γεωργανά που ζούσε στην Ιθάκη. Το 1922, μετά την καταστροφή της Σμύρνης, ο
42χρονος ζωγράφος Ιθακήσιος βρέθηκε στην προκυμαία, ανάμεσα στους άλλους πρόσφυγες που περίμεναν να φύγουν για την Ελλάδα.
Στα ερείπια της Σμύρνης που καιγόταν, άφηνε έναν μεγάλο έργο που έφτανε στον αριθμό των 3.000 πινάκων περίπου και έφευγε από
τη Σμύρνη που τόσο αγάπησε με ελάχιστους πίνακες.
Στην Αθήνα όπου πρωτοεγκαταστάθηκε, πρόσφυγας πλέον, ο Βασίλης Ιθακήσιος, βρήκε παλιούς του φίλους από τα σπουδαστικά του
χρόνια που συμμετείχαν στον πνευματικό και καλλιτεχνικό χώρο της Αθήνας του 1922. Πολλοί από τους φίλους του ήταν φυσιολάτρες
και είχαν ιδρύσει τον οδοιπορικό σύνδεσμο. Μετά από ορισμένους περιπάτους σε διάφορα βουνά της Ελλάδος, αποφάσισε να αρχίσει
να τα ζωγραφίζει. Από τότε άρχισε να σκέφτεται να ζήσει σε κάποιο βουνό και να απομακρυνθεί από την πόλη. Το 1928 θα ανεβεί
με τον Χρήστο Κάκαλο στον Όλυμπο («πρώτο» οδηγό που έφτασε στην κορυφή του Ολύμπου λίγα χρόνια πριν) φθάνοντας σε μια σπηλιά
που θα ονομάσει «Άσυλο των Μουσών» και θα περάσει πολλά καλοκαίρια, από το 1928 έως το 1940, ζωγραφίζοντας πάνω από 500 πίνακες
με διαφορετικές όψεις του Ολύμπου.
Κάνει τη σπηλιά (γνωστή ως “σπηλιά του Ιθακήσιου”) παλάτι του, με εφόδια δύο τρία σκαμνιά, ένα σεντούκι, ένα πιθάρι, δοχεία
για νερό, καλάθια, λάμπες πετρελαίου, στρωσίδια, ξύλα για φωτιά και, φυσικά, τα σύνεργα της ζωγραφικής του. Στα τοιχώματα
ζωγράφισε τις Μούσες και δύο φορές την εβδομάδα έρχονταν, με ζώα, οι προμήθειες από το χωριό. Ήθελε να ζήσει κοντά στη φύση,
να τη χαρεί, να τη ζωγραφίσει και να την παρουσιάσει σε εκθέσεις του. Να τη δει πολύς κόσμος και να την αγαπήσει και να
παρακινηθεί να βγει στο ύπαιθρο, να ανέβει στο βουνό, όπως έκαναν μέχρι τότε μόνο μικρές ομάδες. Οι Γερμανοί στον πόλεμο
του αφαιρούν το ημερολόγιο των πρώτων χρόνων του Ολύμπου και τα έργα του βοηθούν την εξασθενημένη μνήμη του.
Έγκλειστος στο γηροκομείο, σε βαθιά γηρατειά, έτοιμος για το μεγάλο ταξίδι, αναζητούσε τον Όλυμπο. Η μόνη του έγνοια ήταν η
επιστροφή στις κορφές, στη σπηλιά του. Η διεύθυνση του γηροκομείου προβληματίστηκε και τελικά συνεννοήθηκε με το Γ.Ε.Σ.,
ώστε κάποιο ελικόπτερο, που για υπηρεσιακούς λόγους θα πήγαινε προς τον Όλυμπο, να τον πέρναγε για λίγο απ’ τα γνωστά του
μονοπάτια. Το πρόγραμμα είχε κανονιστεί και ο γέροντας είχε ξανανιώσει... Όμως ο γιατρός του ιδρύματος, την τελευταία στιγμή,
ματαίωσε το ταξίδι. Κι εκείνος, το ίδιο βράδυ, σηκώθηκε, ντύθηκε τα ορειβατικά του και προσπάθησε να φύγει μόνος του για το
βουνό... Δρασκελίζοντας το παράθυρο έπεσε και χτύπησε θανάσιμα. Το πνεύμα του, όπως λένε, πέταξε ελεύθερο για πάντα στο αγαπημένο του βουνό…
|
|
|
|
|
Copyright © Leopold Dustal, 2010 - Web Design by Rania Tzouganatou
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
){kind=tracking}
)
)
)
)
